Na zawsze moja

[Simon Tracy]

Czasami nawet ja,

muszę wychynąćna świat

ze swojego zapadłego, odrapanego 

i wionącego już od schodów, 

dojmującą grozą,

cichego i pokornego w swym postępującym, starczym dogorywaniu, 

uśpionego domostwa.

Zza zamkniętych powiek, 

ciężkich, hebanowych okiennic, 

mrugnię czasem 

przygaszone światło, 

zaduszone ciężkością niezdrowej aury. 

Innym razem, 

zaskrzypią poręcze schodów 

tak tych głównych,

wyłożonych zdobnymi, wyszywanymi srebrną nicią dywanami o stopniach szerokich i długich,

lakierowanych i polerowanych

z rodzicielską wręcz dbałością,

przez służbę.

Jak i tych prowadzących

na najwyższe piętro 

i strych ukryty za białymi, 

odrapanymi drzwiami.

W drzwiach tych zawsze znajduje się stary, mosiężny, czarny klucz, 

by duchy zamieszkujące te piętrowe włości zawsze mogły łatwo przemieszczać się 

po swym habitacie.

Lubię ich nocne gonitwy,

pomiędzy pokojami.

Śmiech dzieci i wesołe igry.

Czasami gdy noc wyda ze swoich najgłębszych czeluści, 

najpełniejszy, jasny księżyc.

Idę podziwiać go z maleńkich dachowych świetlików o delikatnym, przejrzystym i gładkim jak dziewicza dłoń szkle.

Zasłuchany w melodie nocy,

często dopiero po dłuższej chwili dostrzegam 

postać małego Edwarda, przycupniętą w kuckach obok mojego boku.

Mały ma na sobie śliczny i zadbany, wiktoriański kubrak 

i oliwkowo-szare spodenki.

W maleńkich dłoniach,

kurczowo ściska 

buteleczkę z modelem

żaglowej korwety.

Nigdy się z nią nie rozstaje.

Biedny szkrab. 

Cały czas ma nadzieję, 

że jego ojciec pokona sztorm, 

bezdusznej śmierci

i powróci do niego i domostwa 

w glorii marynarskiej chwały.

Gdy przed laty nabyłem 

od rodziny chłopca ten dom.

On już pierwszej nocy, pomylił mnie 

ze swoim ojcem nieboszczykiem.

Tato! Tato! 

Niosło się równo z północnym biciem 

zegara w alkierzu.

I stanął nagle u stóp mego łóżka.

Pamiętam jego łzy szczęścia 

w błękitnych oczętach.

A później osiadły w nich

głęboki ból i zawód,

Gdy ujrzał nie tego, którego 

tak tęskno wyglądał.

- Nie jesteś moim tatą. 

- Nie wygląda pan zupełnie jak kapitan Neville.

- Czy może zna pan mojego ojca?

- A może on pana przysłał?

- Czy aby żyję i jest zdrów?

Cóż, z jednej strony patrząc na okoliczności to żal i smutek się przyznać lecz przecież kłamię mu w żywe oczy w dobrej wierze.

Bo widzicie.

Nadal utrzymuję przed nim, 

że jego tata wróci.

A co gorsze uświadczam go

w przekonaniu,

że świat nadal jest taki, jakim go zna.

Kłamię, że mamy rok

tysiąc osiemset pięćdziesiąty szósty.

Mam nadzieję, że Bóg dobrotliwy, 

odpuści mi ten grzech w dniu sądu.

Mały Edward, zawsze mi towarzyszy,

przeto jestem przyjacielem 

jego ojca więc najnaturalniej 

również i jego dobrym znajomym.

Lubię bawić się z tym radosnym malcem i poniekąd

zastępować mu rodziciela.

Czasami tuli się do mnie, nie wiedząc przecież, że dotyk ducha jest dla żywej skóry niczym lodowaty bicz wodny.

Lecz ja wszystko zniosę 

bez mrugnięcia nawet.

Byle tylko był szczęśliwy.

 

- Dobry wieczór Panie Grimms… miło Pana widzieć tej jakże cudownej natury nocy.

 

Jej postać, wyczułem już na dużo wstecz nim się objawiła swym słowikowym, lekko tonowanym na smutno głosem.

Powstałem i obróciłem się w głąb pomieszczenia strychu. 

Wyszła zza zwierciadła

opartego o jakiś,

obiadowy stół

tak leciwy jak czasy w których 

kiedyś przyszło jej żyć.

Woń fiołków i róż nęciła zmysły 

nie mniej niż ona sama.

A była to wspaniałej urody dziewczyna, 

ledwie osiemnastoletnia.

Długie fale jasnorudych włosów, spadały jej na ramiona i dekolt.

Była bardzo blada. Delikatne cienie pod oczami podkreślały ich wyrazistość 

i głęboki, nieodgadniony wymiar.

Oczęta miała duże i szmaragdowe,

zawsze pokryte lekkim, zwiewnym przymgleniem, jak gdyby była tutaj 

a zarazem tysiące mil stąd.

Nos jej długi, pociągły z delikatnym garbem, kończył się zaraz nad szerokimi acz nie za wąskimi ustami, osadzonymi w delikatną

czerwień warg. 

Twarz jej mocno trójkątna o silnie zaznaczonych kościach.

Pokryta była solidną dawką piegów.

Uśmiech miała delikatny acz zalotny.

Uwielbiałem patrzeć jak się śmieje i słuchać jej śmiechu

mógłbym godzinami.

Śmiała się zawsze całą sobą.

Śmiały się jej oczy i jeśli mogę tak powiedzieć,

jej dziewczęca, dziewicza dusza.

Była jak anioł, którego tak cielesnego 

czy też nie. Nigdy u boku nie miałem.

 

- Pełnia jest dziś zaiste urocza, lecz nie tak jak Ty Emily, Ty jesteś z każdym dniem coraz bardziej urodziwa i majestatycznie piękna.

Czy będziesz tak miła i ofiarujesz mi niewielki choć skrawek swojego cennego czasu i będziesz chciała podziwiać uroki tej nocy wiosennej u mego boku i w moim skromnym towarzystwie?

 

- Oczywiście Panie Grimms. Z największą ochotą. Nocne rozmowy, w Pana towarzystwie są mi zawsze najmilsze i nieskromnie muszę przyznać że są mi

każdego dnia coraz to bardziej 

wyczekiwaną rozrywką.

 

Spłonęła rumieńcem, idąc ku mnie w czarnej sukni o szerokiej spódnicy 

opartej na krynolinie.

Ciasny gorset okrywał jej ponętna 

kibić i piersi.

Zdjęła rękawiczkę, odsłaniając smukłą, lekko chudą dłoń o kościstych długich palcach. 

Ująłem ją i ucałowałem w służnym ukłonie.

Jej wysoka postać nie miała odbicia w tafli zwierciadła i ten fakt bezsprzecznie przywracał mi pogląd 

do zdroworozsądkowej relacji.

Jednak i ona żyła podobnie jak brat w przeświadczeniu o tym że Imperium Brytyjskie ma się jak najlepiej, królowa Wiktoria dumnie panuje z Londynu nad połową globu a brytyjska Home Fleet patroluje wszystkie ziemskie akweny chroniącperły w koronie Imperium.

 

 

Noce z moimi lokatorami….

Choć przyznacie, że ciężko jednoznacznie stwierdzić kto jest tu gościem a kto gospodarzem, zazwyczaj mają utarty i tożsamy plan i schemat.

Emily i Edward są ciekawi świata, 

zadają całą masę pytań.

Kiedyś pytali czym się zajmuje i czy mieszkam z nimi tutaj.

Odpowiedziałem, że ich ojciec oddał mi pod swoją nieobecność dom

i ich pod opiekę.

A jestem podróżnikiem i odkrywcą.

A teraz gdy zobowiązałem 

się do doglądania domu, 

to spisuje swoje wspomnienia

z wypraw.

Oni naprawdę nie opuścili nigdy najwyższego piętra i jego pokoi. 

A z szacunku do nich, żaden właściciel ani ja nie zmieniliśmy w nich 

nawet najmniejszej rzeczy.

Wszystko wygląda tak jak w dniu

ich śmierci.

Dlatego żyją w bańce niewiedzy.

Nie mają pojęcia, że jestem profesorem historii i dlatego tak łatwo udaje mi się utrzymać swoje kłamstwo

w ich umysłach.

Nie znają nowej służby a ja powiedziałem im,

że służbę odprawiłem 

i sam zajmuje się domem.

Kiedyś wygadałem się do Emily,

że piszę wiersze.

Była zachwycona i już kolejnej nocy wsparta o moje ramię, gdyśmy spacerowali po ciemnym korytarzu na piętrze, kazała czytać mi strofy o miłości i uczuciu gorącym jak lawa.

To niewiarygodne ale czułem prawie jest rozgorączkowany puls i bicie serca.

Przy niej chyba i ja

zacząłem tracić zmysły,

łapiąc się na tym, że leżąc już samotnie w swoim łóżku - po pierwszej nocy przeniosłem sypialnie piętro niżej - myślę o niej jak o kobiecie mi przeznaczonej. 

 

 

Co tu dużo mówić.

Zakochałem się w duchu

A duch Emily zakochał się we mnie…

Było to kilka dni później a raczej nocy.

Nie mogłem zasnąć od 

natłoku niechcianych myśli.

Co rusz zapadałem w półsen ale wcześniej czy później senne mary przynosiły mi jej oblicze, 

które całkowicie owładnęło mój umysł.

Pragnąłem jej jak nigdy przedtem i natychmiast musiałem nasycić się 

jej zbawczą obecnością.

Ubrałem się i zapaliłem lampę stojąca na sekretarzyku obok łóżka. Wziąłem jeszcze swoje okulary by lepiej widzieć w pomrocznej atmosferze zbliżającego się niestety świtu.

Wspinałem się na właściwe piętro. 

Uderzyło mnie to, że dziś nie słyszę zwyczajowych o tej porze śmiechów i rozmów rodzeństwa. Nie dochodziły znikąd ich kroki a ciemność była tak samo pusta i głucha w całym spróchniałym domostwie.

U szczytu schodów wychynąłem głowę najpierw na lewo w stronę jej sypialni.

Drzwi były uchylone a tańczące na ich wewnętrznej stronie języki fal dawały do zrozumienia że w pokoju płoną świece,

których oczywiście nikt poza nią nie mógł zapalić. Spojrzałem w prawo. Na końcu korytarza, drzwi na strych były szeroko rozwarte. Zapewne Edward bawił się w swoim ulubionym kąciku obok dachowego świetlika.

Ruszyłem cicho w stronę jej sypialni.

Będąc pod samym progiem,

usłyszałem cichy szloch. 

Zajrzałem niepewnie.

Emily siedziała plecami do mnie przy swojej, dębowej toaletce i rozczesywała gęste pukle włosów, zdobionym, srebrnym grzebykiem.

Płakała cicho a szloch targał jej ramionami w nagłym,

gwałtownym spazmie.

Ja jak zwykle nie dostrzegłem jej odbicia lecz ona przecież musiała widzieć siebie w lustrze.

Nie wiedziałem jak mam zareagować lecz tym razem moja ręką

była szybsza od myśli.

Cicho zapukałem, knykciami o futrynę,

Odwróciła się natychmiast.

Jej twarz była czerwona od płaczu a oczy kompletnie załzawione,

lekko też spuchnięte. 

Makijaż rozmazał się

po jej obłędnych rysach.

Mimo tego wszystkiego

nadal była piękna.

Widząc mnie w progu, zajęła się jeszcze potężniejsza falą rozpaczy.

Wstała i naprędce rzuciła mi się całym ciężarem w ramiona.

Machinalnie ją utuliłem.

Oparła mi głowę na piersi a jej dłonie uformowały się w pięści którymi mnie delikatnie okładała po plecach.

Uchwyciłem jej głowę 

i ucałowałem delikatnie włosy.

Szepcząc by się uspokoiła 

i powiedziała o co chodzi.

Uniosła na mnie wzrok a woń fiołków z jej skóry prawie kompletnie mnie odurzyła.

Nie widziałem jej nigdy w takim stanie i nie miałem pojęcia co mogło ją do takowego stanu doprowadzić.

 

- Ach Panie Grimms - czułem jej łzy na swojej koszuli - Nie mogę już tak dalej. Choć wiem co Pan o mnie pomyśli. Nie mogę już tego skrywać. Kocham Pana i chce by Pan o tym wiedział.

 

Jej płacz utonął wraz z twarzą

w mojej koszuli.

Mój Boże,

tuliłem jej ciało tak gorąco i czule.

Tak, może i zwariowałem ale teraz czułem wyraźnie bicie jej serca. Ono biło dla mnie i naszej spełnionej miłości.

Znów spojrzała na mnie.

 

- Gdy tylko mój ojciec

wróci z Indii Wschodnich,

przekażę mu, że pragnę być z Panem i chce by wydał zgodę na nasze zaręczyny. Niech mi Pan przysięgnie, Panie Grimms, że Pan mnie kocha i weźmie za żonę? Wiem przecież, że czuję Pan to samo w stosunku do mnie. 

 

Chwyciłem ją w objęcia brutalnie i złożyłem na ustach

romantyczny i długi pocałunek.

Czułem jak niewysłowiona rozkosz przechodzi przez jej ciało. I ja nie czułem nigdy większej

i pełniejszej ekstazy. 

Czułem jej o zgrozo, gorące, młode ciało, którego pragnąłem

wszystkimi zmysłami.

Oderwałem się od niej dając zaczerpnąć sobie tchu.

 

- Emily, jesteś moją.

Od teraz i na zawsze.

 

Wtedy bezduszny świt zabrał mi ją aż do najbliższej nocy.

 

Szedłem, wysypaną białymi kamykami aleją parkową. Na tyłach posiadłości był piękny, stary ale zadbany i zrewitalizowany park.

A przy nim angielski ogród pełen krzewów i kwiecia z najróżniejszych zakątków świata.

Świt był jeszcze młody i tylko ptaki w koronach starych dębów i wierzb, towarzyszyły mi swoimi trelami ku miejscu mojego przeznaczenia.

Na krańcach ogrodu, niedaleko granicznego, ceglanego murka było miejsce szczególne dla tej historii.

Dwie mogiły z wiktoriańskimi nagrobkami. Jeden obok drugiego.

Ich ciała spoczęły u stóp rozłożystego, posępnego grabu o prawie czarnej, pełnej zmarszczek, chropowatej korze. 

Od początku pobytu tutaj kazałem dbać ogrodnikom również o mogiły.

Ta bliżej ścieżki należała do Edwarda.

Odnowione niedawno litery

złociły się w słońcu.

Edward Neville 15 sierpnia 1848 - 28 listopada 1856. Ogrodnik położył malcowi, bukiet tulipanów i kilka zabawek. No i oczywiście butelkę z modelem brytyjskiej korwety.

Nagrobek z tyłu tonął wręcz w kwiatach. Fiołki rosły tutaj na całej mogile. Te drobne kwiatuszki, pachniały tak intensywnie jakby chciały zabrać ze świata całą uwagę i skupić ją wyłącznie na sobie, Dodatkowo po obu jego stronach nasadzono krzewy róż ich krwiste kwiaty otulały miejsce spoczynku mojej ukochanej. Gdyby tylko sama mogła to zobaczyć. Z pewnością byłaby zachwycona z jaką dbałością i uczuciem dbam o miejsce ich wiecznego spoczynku.

Emily Neville

3 marca 1838 - 2 grudnia 1856.

Ułożyłem się obok niej, tuląc zimny, bezduszny kamień granitu i całując go czule wyznawałem jej

miłość dozgonną i wieczną.

Nie wiem sam ile spędziłem tam czasu ale gdy zwlokłem wreszcie swe ciało do powrotu, słońce stało już dość nisko nad horyzontem.

Wróciłem i bez słowa wyjaśnienia, zamknąłem się w gabinecie z wyraźnym życzeniem

by mi nie przeszkadzać.

I zaiste nikt ze służby

mnie nie niepokoił.

Aż do ich uszu doszedł,

jeden odgłos strzału. 

Majordomus wraz z kucharzem szybko wybili zamek i weszli do środka. 

Znaleźli mnie w fotelu przy biurku,

z głęboko odchyloną głową i rozrzuconymi rękoma. Pod prawa ręka na dywanie spoczywała broń. Na rewolwer z biurka spływała świeża krew.

Nawet nie wołali pomocy ani ratunku.

Kucharz, w ostatniej posłudze zamkną mi jedynie oczy i przeżegnał się. 

Wyszli zamykając drzwi

i po niedługim czasie wezwali służby. 

W testamencie ująłem wyraźnie

że chce spocząć obok niej.

I zgodnie z moją wolą tak uczyniono.

Już pierwszej nocy po pogrzebie, gdy tylko słońce zgasło za horyzontem a sprzątaczka zamknęła wejściowe drzwi i odeszła patrząc smutno na posępne ciemne domostwo. Na ostatnim piętrze cicho zaskrzypialy drzwi pokoju po lewej stronie korytarza. Wyszła z niego szczęśliwa młoda para kochanków a ich śmiech niósł się po całym, cichym i mrocznym domu. 

 

- Edward mój chłopcze choć tutaj

i baw się z nami.

 

Mężczyzna wolał małego chłopca

który w te pędy zbiegł po schodach prowadzących na strych, wtulił się w ramiona siostry i jej męża. Nie tęsknił już tak bardzo za ojcem. Miał teraz nową, wspaniałą rodzinę.

 

[Berenika97]

@Simon Tracy To bardzo klimatyczny i wciągający tekst. Świetnie zbudowałeś nastrój i stworzyłeś obrazowe opisy, które naprawdę pozwoliły zanurzyć się w świecie starego, nawiedzonego domostwa. Od samego początku czuć gęsty, gotycki klimat. Opisy domu, półmroku, tęsknoty i tajemnicy są napisane z dużym wyczuciem. Zwrot akcji, w którym to narrator okazuje się jedyną żywą osobą w domu, a jego towarzysze są duchami, jest świetnie pomyślany. Relacja między żywym człowiekiem a duszami uwięzionymi w przeszłości jest fascynująca. Historia miłości narratora i Emily jest poruszająca i wiarygodna. Jej tragizm, wynikający z niemożliwej do przekroczenia granicy między życiem a śmiercią, stanowi mocny atut tej opowieści. Końcowy akt narratora jest mocnym i logicznym zwieńczeniem tej relacji.

Moje niewielkie sugestie - Tekst jest przedstawiony jako jeden długi blok. Podzielenie go na krótsze akapity znacznie poprawiłoby czytelność. Używasz pięknych, rozbudowanych zdań, które świetnie budują nastrój. Czasami jednak ich długość i złożoność mogą być męczące dla czytelnika. Warto rozważyć przeplatanie ich z krótszymi, bardziej dynamicznymi zdaniami, zwłaszcza w momentach dialogu lub akcji.

Ale to drobiazgi , bo Twój utwór jest pomysłowy, z pięknie zarysowaną tragiczną miłością. Literackie dzieło godne mistrzów. Pozdrawiam. 

 

[Simon Tracy]

@Berenika97 To krótkie opowiadanie jest dość stare bo napisane prawie cztery lata temu. Wtedy jeszcze w zasadzie bawiłem się prozą i mam świadomość, że ten tekst jest słaby i niedopracowany. 

Długie, rozbudowane bogate od opisów zdania są zgodne z ówczesną epoką i stylem pisarskim, ale mam świadomość, że ciężko się je przyswaja.

[Berenika97]

@Simon TracyNie uważam, aby tekst był słaby - to wykluczone. Masz rację, że rozbudowane zdania są zgodne z epoką, tyko że jeżeli chcesz pisać dla czytelników "współczesnych"  :)) (innych chyba nie ma) to żyjemy w epoce "obrazkowej", "skrótowej" , w której czytanie męczy, a czytanie ze zrozumieniem, zwłaszcza tekstów ze stylizowanym językiem i formą na wiek XIX , a nawet wcześniejszy - męczy o wiele bardziej. To tylko moja opinia, może się mylę. Pozdrawiam. 

[Simon Tracy]

@Berenika97 Piszę na sposób, który jest dla mnie samego najbardziej prosty i naturalny. Mam trzech może czterech czytelników stałych jeśli zliczyć dorobek na wszystkich kontach i portalach jakie mam, więc ciężko powiedzieć czy piszę dla kogokolwiek, chyba jedynie z samej potrzeby pisania.

[Berenika97]

@Simon TracyWłaściwie to czułam, że tak jest, że "piszesz chyba jedynie z samej potrzeby pisania.".  I gdy tak się głębiej zastanowię, to rozumiem Twoją potrzebę tworzenia. 

[Simon Tracy]

@Berenika97 W zasadzie pisanie to jedyne co w życiu potrafię 

[Berenika97]

@Simon TracyCzyli potrafisz bardzo dużo! :) 

[Simon Tracy]

@Berenika97 Niestety poezja mnie nie wykarmi :)

[Berenika97]

@Simon TracyNo tak, masz rację! Nie wykarmi ciała, ale czasem duszę trzeba też nakarmić. Choć rachunek za prąd tym nie zapłacisz, to prawda. 

[Wiechu J. K.]

@Simon Tracy

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Simon Tracy Happy end!  Taki duchowy, ale happy :)

Edytowane 19 Października 2025 przez Wiesław J.K. (wyświetl historię edycji)