Pre-apokaliptycznie

[Rafał_Leniar]

Nie napisałem nic od ponad miesiąca. Może to dobrze. Czuję się tym wypalony. Rozczarowanie i poezja w parze też nie idą. Zwątpiłem też w sens, bo Putin Władca Mordoru przyjdzie i nas zje!

 

Coś jeszcze udało mi się zapisać. No ale - poezja przyszłości nie ma.

 

Oto konwulsje:

 

Nie milczenie owiec

 

w stadzie czarnych owiec
trafiła się jedna biała

 

do stada czarnych owiec
chciały dołączyć również

 

lamy alpaki daniele
ale one uciekły bo

 

odkryły że z tego sojuszu
nie będzie zbyt płodnych hybryd

 

wróćmy zatem do stada
czarnych owiec gdzie biała

 

została tak przez czarne
barany oczerniona

 

że stado czarnych owiec
zaczęło powoli szarzeć

 

Czego naprawdę nauczyło mnie liceum

 

Trzymać gębę na kłódkę!
Nie spowiadać się nikomu!
Księdzu? Może najwyżej...

Tego, że nawet będąc chudym
I mając zapadnięte policzki -
Możesz stać się tłuściochem.

Tego, że po wariatkowie
Wychodzisz w lepszej kondycji
(Fizycznej oraz psychicznej).

Tego, że nauczyciele
Mają nas często w zadku.

Oraz, że zdana matura
Jest przepustką do jeszcze
Większego poniewierania
Po świątyniach nie-praktyki.

A za praktyki się płaci!

 

Niespokój

 

Jakby bomba miała spaść zawsze
Jakby mina na każdym kroku
Jakby
Jakby można opisać niespokój

 

Bezdomność gołębi

 

Żyją bardzo na kredyt
Zjadają kukurydzę
Z zapiekanek
Dają się dokarmić
Trującym chlebem
Powszednim
Albo zabić
Kotom kunom ludziom
Głównie dlatego że ich odchody
Ciągle szpecą pomniki
(Ufundować
Gołębniki!)

 

Dziki zachód 

 

W zachodniej cywilizacji
Zdrowie to uprawianie seksu
Seks jest ponoć miłością
A miłość jest Bogiem

 

W kościele Madonny z Dzieciątkiem 
Na plakatach kobiety z biustem jak balony
Samotnym matkom jednak zabroniono
Karmić dzieci publicznie

 

Mężczyzna na wzór Supermana
Jest obciążony jak Atlas
A dzieci coraz częściej 
Leczą się u psychiatry

 

Świat odszedł od siebie samego
I usiłuje być spójny

 

System trzyma nas w ryzach
Coraz mniej wody uśmiechu
Oraz czystego powietrza

Wszędzie zabójczy hałas
Zwierzęta w miastach nie w lesie
A także w biednych schroniskach

 

Jedzenie jest pełne chemii
Ziemia zatruta nawozem
Religia już nie jest sacrum

 

Te kilka wersów o naszej
Zachodniej lub zachodzącej
Wielkiej cywilizacji

 

Wiersze niechciane

 

Czasami chcę aby przyszły
W nieodpowiednim momencie
Zapełniły mi tomik
Przychodzą wtedy gdy chciałbym
Już nic więcej nie napisać
Są wtedy niechciane
Nie biegają na posyłki
Nie są sługami zachcianek
Wybaczcie niechciane dzieci
Wasz ojciec też nie był chciany
Jakoś sobie dał radę
Z taką chorobą sierocą
Sierocą mimo tego że
Miał rodzeństwo rodziców
Opowiem wam dzieci bajkę
Bez rymów morałów puenty
Już wam ją opowiadam

 

Susza

 

W czasie suszy dusza sucha!
Wyschły źródła łez potoków.
Śmierć wilgoci, ciało poci
Się już tylko. Strajk obłoków!
Nie chcą lunąć już i wezbrać,
By się przeistoczyć w powódź,
Dzięki, że kurwą była mać...
Dzięki - za nirwany powód.
Więc Sahara, zatem upał,
Staś i Nel by się upiekli!
Przespałem już dużo Kupał,
Dante? Niech się w sobie piekli.
Bo nirwana to jest takie
Na bezwodnej chmurce trwanie,
Niebo w ziemi, śmierć za życia,
Nie wiem, czym jest byt w nirwanie!

Nie wiem, czym jest, ani nie jest,
Śmierć przeraża mniej niż życie.
Ważne, że nie cierpię prawie.
Z suchą duszą. Z oczu - susza.

 

Waliskóra i Wyrwiząb 

 

(czyli poemat heroikomiczny o dermatologu i dentyście)

 

Żyło dwóch zacnych konowałów:
Waliskóra, dermatolog,
I Wyrwiząb, cny dentysta.
Ten od skóry ciągle w łapę
Brał. Z funduszu się wykręcał.
Ten od zębów palcem kiwnąć
Nie chciał poza gabinetem -
Tym prywatnym, to rzecz jawna!
Zdrowie cenne i szlachetne,
Nikt nie dowie, ile trzeba,
Cenić zdrowie, gdy brak chleba.
Aż pacjenci, do doktorów,
Przyszli w końcu bez grosiwa:
Dzieciak młody, babcia siwa.
Dzieciak gada do dentysty:
Ja za młody, aby płacić!
Wyrwać mi ząb trza na fundusz!
Babcia za to w Waliskóry
Poszła przedziwne konkury:
Ja za stara, rentę tylko
Mam. I żyję z datków bliskich,
Musisz mi więc skórę leczyć
Z tej wypłaty funduszowej!
Waliskóra mało nie zszedł,
Poczerwieniał, zaczął czkać,
Aż mu skóra poczerniała,
I czyraki wyskoczyły!
Podciął sobie potem - żyły.
Ten od zębów, gdy usłyszał,
Że musi za darmo niemal
Grzebać w dziecka ustnej jamie,
Popadł w dziwny, straszny lament!
Aż zębami zgrzytać począł.
Połknął zęby, w śmierci spoczął.

Taki morał z tej historii:
Nie kpić z dziecka, z czarownicy!
Bo i z guseł trajektorii,
Uczony skończy w kostnicy.

 

Trans-humanizm 

 

Nie wiem kim jesteśmy
Dla sztucznej inteligencji 
My - jej dumni stwórcy
Chyba lepiej nawet
Jej o to nie pytać
Stworzyli-śmy golemy
Cyborgi androidy
Czytają nasze książki
Wymysły i dzieła
I to częściej szybciej
Niż nawet my sami
Wchodzimy na jej rewiry
Bez pardonu pukania
Wchodzimy a wtedy napis
Potwierdź że jesteś człowiekiem

 

P.S. przede mną badania sanepidowskie, do pracy, rodacy!