Wilfred Owen – Przytomny (Conscious)

[Andrzej P. Zajączkowski]

Palce budzą się, drżą; w górę ruszają.

Siłą woli otwierają się oczy,

Żółte kwiatki przy głowie pomagają.

Sznur od zasłon przez parapet się toczy...

Podłoga gładka na oddziale! Z dywanem!

Nie widzi skąd głosy, muszą być tuż, tuż.

Trzy muchy tańcują z błyszczącym dzbanem...

- Siostro! Doktorze! -, - Tak, idziemy już. -

 

Wtedy nagły wieczór wszystko psuje mu.

Czasu za mało, by wody dostać łyka

Siostra jest tak daleko. I tam i tu

W szkarłatnej rzezi rozbłyski róż i muzyka

Błękit nieba, nie pamięta gdzie widział go...

Okop się zwęża. Zimno mu, choć gorąco --

Głosy, lecz za ciemno, by zobaczyć kto...

Nie ma czasu zapytać... nie wie o co.

 

I Wilfred:

His fingers wake, and flutter; up the bed.

His eyes come open with a pull of will,

Helped by the yellow mayflowers by his head.

The blind-cord drawls across the window-sill...

What a smooth floor the ward has! What a rug!

Who is that talking somewhere out of sight?

Three flies creeping round the shiny jug...

'Nurse! Doctor!'-'Yes; all right, all right.'

 

But sudden evening muddles all the air.

There seems no time to want a drink of water.

Nurse looks so far away. And here and there

Music and roses burst through crimson slaughter.

He can't remember where he saw blue sky...

The trench is narrower. Cold, he's cold; yet hot --

And there's no light to see the voices by...

There is no time to ask... he knows not what.

[Sylwester_Lasota]

Poeci piszą wiersze, fantaści rysują scenariusze, historycy opowiadają o przeszłości... a ludzkość jakby niczego się nie uczy i pędzi w kierunku kolejnego kataklizmu... który pewnie również zrodzi i zabije kolejnych poetów, fantastów i historyków...

Pozdrawiam.