I nikt cię nie usłyszy

[Ewelina]

i nikt cię nie usłyszy, 

na rozwianych przestrzeniach - trwasz, 

pozornie stoicki spokój w tobie...

nikt cię nie zawoła,  

stoisz na rozwidleniu bezradnie, 

przybierasz nienaganne miny - trwasz 

 

w morze rozległych zawinionych ciszy, 

w wąskie gardło niemego krzyku 

bezszelestnie brniesz, 

rozpadasz się jak popiół - trwasz 

 

I nikt cię nie usłyszy 

 

 

[FaLcorN]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Na marne wołam chyba,

jak pustynię ryba.

Nawet nadstawiam ramię,

na dwóch bytów spawanie.

 

Udanego weekendu, pozdrawiam!

[Leszczym]

@Ewelina Akurat usłyszałem, choć właściwie bardziej przeczytałem. 

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Ewelina Po prawdzie tak raczej jest i to nazywam paradoksem ludzkości, a mam na myśli to, pomimo, że jest nas ludzi na tym  świecie parę miliardów, nie wiem nie liczyłem, to tak naprawdę w głębi serca i umysłu jesteśmy jako jednostki zawsze samotni. Pozdrawiam serdecznie!

[Gość]

@Wiesław J.K. Coś mi się jednak wydaje, że ten wiersz jest bardziej egzystencjalny, a nawet 'egzystencjalistyczny'. Samotność jest konsekwencją zwątpienia w istnienie siły wyższej, tudzież w jej sprawczość względem człowieka.

 

@Ewelina'Niemy krzyk' to tombakowa metafora, z której już nie wykrzeszesz żadnej wartości dodanej.

[Ewelina]

@Leszczym czasem się zdarza:) choć mam wrażenie że coraz rzadziej w obecnych czasach. 

@Wiesław J.K. zgadzam się z Tobą. Myślę także że wraz z rozwojem cywilizacji, osamotnienie jednostki jest jeszcze większe i może narastać. Sama nie wiem gdzie jest granica...A może jej nie ma. 

Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 5 Września 2025 przez Ewelina (wyświetl historię edycji)

[viola arvensis]

@Ewelina rzewnie trochę ale poetycko jak zawsze u  Ciebie.

Pozdrowienia ciepłe!

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Naram-sin Myślałem i o tym również, lecz czy można zwątpić w coś czego nie można zobaczyć. Siła wyższa, Bóg, Stwórca, to nazwy, którymi człowiek określa bóstwo, którego nigdy nie widział, lecz o którym słyszał: Biblia, Tora, Koran, Księga Mormona i inne wierzeńia mniej znane i popularne.
Twierdzi się, że Bóg przemawia przez naturę, znaki, opatrzność, czyli armia aniołów dobra ochrania tych co wierzą. Tak, wszystko to pięknie brzmi i zagorzali wierni będą do upadłego bronić czegoś co sami do końca nie rozumieją, a w drastycznych przypadkach jak na ten przykład choroby, kalectwo, wypadki różnego rodzaju, itp., zawsze będą tłumaczyć tym, że to kara boża...pytam za co kara, za to, że stworzono człowieka na obraz i podobieństwo Boga, albo najbardziej popularna wersja w chrześcijaństwie to stworzenie Adama i Ewy, które także ukazują nie do końca zrozumiany lub po prostu na różne sposoby interpretowany początek ludzkości.
Powiem tak, człowiek na prawo do zwątpienia, tak zwana wolna wola i zalecałbym ostrożność w tej sprawie w sprawie wiary w Boga, ponieważ ludzki umysł nie potrafi pojąć niewidzialnych rzeczy tych duchowych, astralnych.

[Berenika97]

@Ewelina To przejmujący wiersz - o samotności i bezradności.

[Wiechu J. K.]

@Ewelina

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Rzeczywiście, trudno szukać granicy w nieskończoności pytań, które zostają bez odpowiedzi. Osamotnienie bywa czasami wyborem: współczesny pustelnik nie musi żyć na pustkowiu z daleka od ludzi po prostu nie angażuje się w ogólnie przyjęte formy egzystencji ogólnoludzkiej taki samotny w tłumie samotnych. Pozdrawiam serdecznie. :-)))))

[Gość]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Jeśli wierzymy w istnienie sił nadprzyrodzonych, obojętnie czy będzie to Bóg monoteistyczny, czy inne bóstwo/duch przodka/jakakolwiek zresztą siła sprawcza - to człowiek, nawet opuszczony czy zapomniany przez innych ludzi, nie będzie czuł się niewidzialny i niesłyszalny. Zwątpienie w istnienie Boga nie jest tym samym, co zwątpienie np. w sens modlitw czy w Jego dobroć, wszechmoc, wszechwiedzę. 

Zresztą ja tego nie oceniam, ja tylko interpretuję tekst. Wiara wyklucza samotność, a jeśli ktoś ją, niezależnie od przyczyn, odrzuci, musi się zmierzyć z opisaną w wierszu Eweliny, bolesną stroną kondycji człowieka. Często przecież Bóg traktowany jest jak panaceum na poczucie pustki, bezradności i osamotnienia.

[Ewelina]

@viola arvensis dziękuję Ci serdecznie i także pozdrawiam:) 

@Wiesław J.K. możliwe że ten wybór nie jest do końca przemyślany. Dziś często nie ma czasu na głębszą refleksję albo nie ma chęci.

Pozdrawiam serdecznie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Tectosmith]

@Ewelina Bardzo przejmujący wiersz o trwaniu w ciszy, o tej pozornej stoickości, która jest czasem jedyną możliwą formą obrony. Mocne obrazy – zwłaszcza „wąskie gardło niemego krzyku” i „rozpadasz się jak popiół”. Tekst zostawia po sobie ciche, ale głębokie echo.
Pozdrawiam serdecznie

[Ewelina]

@Tectosmith dziękuję Ci bardzo

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jest mi niezmiernie miło czytać taki komentarz.

Pozdrawiam serdecznie i miłego wieczoru