Bestie - wiersz transgeniczny.

[Migrena]

                Ten wiersz miał być  podarunkiem z dedykacją.

Obdarowywana zdecydowanie odmówiła.

 

 

 

 

 

 

 

Wieczór nie jest spokojem.
To nie łaska - to zawieszenie wyroku, nóż drżący nad głową, gotów runąć.
Światło dogasa jak iskra w spalonym sercu, ostatni żar w popiele dawnych snów.

Niebo nie zasypia.
Ono patrzy. Bez powiek.
Jak lustro, które pamięta każdy krzyk, każdy szept.

Oni siedzą. Milczą.
Nie z wyboru - każde słowo to zawleczka granatu.
Między nimi: mina, niewidzialna, lecz żywa.
Nad nimi: dym, gęsty jak żal.
W nich: żużel pod popiołem, nie wygasły, lecz gotów eksplodować w płomień.

Jej ręce nie proszą o odkupienie.
Są napięte jak struny gitary, połamanej w furii, drżącej od wściekłości.
Paznokcie wbijają się w dłonie, jakby modliła się o grzech, o upadek, o wszystko, co spala.

On wie - widzi w jej oczach ogień, co strawił ich sen, lecz zostawił ciała nietknięte.
Jego palce drżą, nie od LSD, lecz od niej.
Od wspomnienia jej języka na jego żyle -  ciepłego jak benzyna, palącego jak prawda.
Od obrazu jej pleców, wyrytych w pamięci jak wyrok bez apelacji.

Między nimi cisza, nie święta, cisza jak bezdech między strzałami.
Gęsta, lepka, pulsująca jak krew, jak sperma katastrofy.
Cisza jak ciemność, co zjada światło, co rodzi bestię.

Patrzą na siebie jak dwie bestie, zranione, lecz związane bólem, który tylko one rozumieją.
W oczach: popioły spalonego świata.
W ciałach: gotowość do nowego końca, do języka skóry, co milczy przed trzęsieniem ziemi.

Nie dotykają się.
Lecz ich skóra już wie.
Skóra szepcze: „poczekaj”.
Serce ryczy: „teraz”.

Gdy jego palec muska jej nadgarstek - świat zapada się w siebie.
Wszystko kurczy się do tej jednej sekundy, chorej, pięknej, zawieszonej w wieczności,
gdzie Bóg odwraca wzrok, a diabeł wstrzymuje oddech, jakby sam tęsknił za miłością i ukojeniem.

Oddechy stają się ostrzami.
Zmysły - wilkami, gotowymi do skoku.
Cienie na ścianach tańczą jak żyły w ogniu.

Oni się nie kochają.
Nie pieprzą się.
Oni się wydarzają - jak burza bez deszczu, jak sen, który gryzie do krwi.

Jeszcze nie teraz.
Ale już za późno, by się wycofać.

Wieczór się kończy, a z nim kruszy się powstrzymywanie.
Ona przechyla głowę, jak wyzwanie.
On nie ustępuje, jak skała przed lawiną.
Serce ryczy: „teraz”, jak dziki lew, który rozdziera ciszę na strzępy, gotowy rzucić się w przepaść.

Ziemia drży, budząc pod ich ciałami coś desperackiego.
Bez imienia, bez winy, bez końca - bestię w nich, co czeka, by wyrwać się z łańcuchów.

I wtedy ciało - tylko ciało - przerywa ciszę: dość.
Ona wstaje, płomień, co pożera mrok,
on chwyta jej dłoń, jak hak wbijany w skałę.

Ziemia pęka.
Ich oczy - nie świt, lecz żar wulkanu, co nie zna litości, nie zna win.
Nie kroczą w stronę światła.
Oni są światłem - dzikim, pierdolonym, co spala wszystko, zostawiając tylko popiół i echo ich ryku w wieczności.

Krzykiem o miłość.

 

 

 

Edytowane 29 Sierpnia 2025 przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@Migrena Wykończysz dziewczyny :))

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Migrena]

@Alicja_Wysocka

Jak jakiś Rasputin :)

Dziękuję Al.

[Berenika97]

@MigrenaMam wrażenie, że ciągle się w moich komentarzach powtarzam. Ale rzeczywiście znowu wiersz mocny z 

niesamowicie gęstą, elektryzującą atmosferą. Język jest brutalny, fizyczny, precyzyjny jak ostrze. Ten tekst się nie czyta – jego się czuje całą skórą. „Oni się nie kochają. (...) Oni się wydarzają”. To zdanie to serce całego tekstu i mistrzowskie ujęcie relacji, która jest siłą natury – niszczycielską, nieuniknioną i prawdziwą do bólu. No i podoba mi się , i to bardzo. :)

 

 

[Robert Witold Gorzkowski]

@Migrena

Składam się z milionów komórek
zawieszony pomiędzy życiem a śmiercią
ludzie są bardzo zdolni
moje komórki nie chcą mutować
genetycznie
chcą czuć ból emocje popędy samotność
chcą kochać

I naturalnie za mnie umrzeć.

Robert

[Stary_Kredens]

@Migrena a co to takiego wiersz transgeniczny? Jest dużo w tym utworze ciekawych wątków, ale ale jak dla mnie ogólnie go za dużo, może to ta transgenicznosc? Szczególnie ujęło mnie niebo patrzące ciągle jak oczy bez powiek, ciekawe skojarzenie i inne

Pozdrawiam kredens

P.S Ale przeczytałam do końca

[Nata_Kruk]

... o nie.. znowu dłuuugie.. jutro po śniadaniu, "zjem" wiersz.

[Migrena]

 

 

@Berenika97

Twoje komentarze.......

Brak mi słów.

Za Stachurą rzucam Ci pod nogi gałązkę jabłoni.

Pięknie dziękuję :)

 

 

@Robert Witold Gorzkowski

Robercie.

Miliony uśmiechów dla Twoich komórek :)

Niech im się dobrze w Tobie wiedzie :)

 

A Tobie, jakby odzielnemu od nich bytowi...

podziękowania i serdeczne pozdrowienia :)

J.R. - co się wykłada jako

Jacek, Rusłan.

 

 

@Stary_Kredens

A to taki skurczybyk co się wymyka kanonom literackim w stylu i treści.

Dzięki Kredensie piekne :)

 

 

@Nata_Kruk

A gdybyś tak....

A gdybyś tak przy śniadaniu była uczulona na te moje długośności to podpowiem co stwierdziła Berenika.

Otóż sercem całego tekstu jest : " „Oni się nie kochają. (...) Oni się wydarzają”.

I ja się z tym zgadzam :)

 

Nata ! Smacznego :)

 

 

Edytowane 30 Sierpnia 2025 przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[Nata_Kruk]

@Migrena... ciekawy tytuł dałeś, ale to chyba nie wiersz został zmodyfikowany,

a bohater(owie), poprzez sploty wydarzeń na ich ścieżkach, także wspólnej.  

Dużo się dzieje w treści, piszesz, jakby z perspektywy obserwatora, ale czuję, że to osobista

batalia myśli oraz stanięcie twarzą w twarz z realiami.

Gęsta, wyraziście mocna treść, a bestie... chyba ciągle tkwią w głowie peela.

On z nimi toczy bój, a tym bojem jest ten wiersz. 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To jest trafnie.! określone. Całość świetnie się czyta, nie nudzisz, pomimo długości, a że długi, wolałam dzisiaj... :) dooopieeero teraz... mam co robić.
Ode mnie punkcik. Dobrego popołudnia.

 

ps. cyt. "W nich: żużel pod popiołem, nie wygasły... ".... niewygasły, wg mnie, łącznie.

 

 

Edytowane 31 Sierpnia 2025 przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[Migrena]

@Nata_Kruk niewygasły !!!!!

Dziękuję Nata za wykwintny komentarz.

Powiem Ci, że ten wiersz jest mi dziwnie bardzo bliski.

Jakby wspomnienia krzyczały we mnie - obudź mnie ! obudź !

Przepraszam za długość i dzięki, że nie przynudziłem :)

Dobrego z uśmiechami :)