Tam gdzie gasną nasze cienie

[Nela]

Wszystko jebło.

Nie runęło – roztrzaskało się na milion kawałków,

a ja zostałam w epicentrum chaosu,

zalana ogniem własnej pustki, lodem, który wbija się w kości.

 

Cisza krzyczy.

Każdy oddech wbija się w płuca jak tysiące ostrzy.

Każda myśl, każde wspomnienie, każdy cień –

rozrywa serce na kawałki, które nie chcą się już złożyć.

 

To była miłość.

Cała, prawdziwa, dzika i pełna nadziei.

Oddałam wszystko, co miałam,

serce, które biło dla Ciebie,

każdą cząstkę siebie, każdy uśmiech, każdą noc, każdy dzień.

 

A Ty odszedłeś.

Nie było ostrzeżenia, nie było słowa.

Tylko pustka, która zalała wszystko, co kiedyś miało sens.

Świat stracił kolory, dotyk, smak –

została tylko dziura, w której kiedyś mieszkała miłość.

 

Moje oczy patrzą w nicość,

szukają ciebie w odbiciach, w cieniu, w każdej drobnej rzeczy.

Dusza pali się od środka,

rozrywa mnie chaos uczuć, które nie mają gdzie uciec.

 

Każdy ruch, każdy oddech, każdy dźwięk

jest ciężarem, który miażdży ciało i serce.

Wszystko, co kochałam, co dawało poczucie bezpieczeństwa,

rozprysło się nagle, zostawiając tylko ból i tęsknotę.

 

Próbuję oddychać, próbuję iść dalej,

ale pustka jest oceanem, który wlewa się do płuc,

zalewa serce, kruszy każdy krok,

ciągle przypomina, że to, co kochałam całym sercem, już nie wróci.

 

Wspomnienia wracają i szarpią mnie wciąż.

Nie mogę ich odrzucić, nie mogę ich wymazać.

Każdy uśmiech, każdy dotyk, każdy wspólny moment –

wszystko wbija się we mnie i pali od środka.

 

Już wiem, że nic nie będzie takie samo.

Nic nie wypełni pustki, która została po miłości,

która była całym moim światem,

która dawała sens i nadzieję,

a teraz pozostaje tylko echo w sercu.

 

Ból we mnie nie jest cichy.

Nie jest mały.

Jest jak tsunami ognia i lodu, zalewające wszystko,

co kochałam, co dawało choć cień poczucia bezpieczeństwa.

 

To nie mija.

Jest we mnie w każdej komórce, w każdym oddechu,

ciągle szarpie, pali, wypełnia chaos,

ciągle przypomina, że wszystko, co kochałam całym sercem,

roztrzaskało się w proch i pył.

 

I mimo że nic nie mogę zmienić,

ciągle próbuję istnieć wśród ruin,

ciągle próbuję znaleźć choćby ścieżkę,

która pozwoli przetrwać kolejny oddech,

bo nawet w tej pustce, ta miłość, choć utracona,

wciąż mnie definiuje, wciąż mnie kształtuje, wciąż mnie boli.

[Nata_Kruk]

Nela.. piękny tytuł i.. kawał wiersza. Sporo peelka mówi o sobie.