Historia edycji

@EsKalisia   Mądry wiersz o dawaniu sobie prawa do potknięć. To "czyszczenie przestrzeni" dla myśli jest świetne!

Ach, trudne te me rozterki Dyrygować ciągle muszę Każdą scenę rwać na strzępki –     by samemu znów poskładać Nim na sznurze uduszę.   Spektakl to Ja - tak prawią znad foyer Cały scenariusz, sam żem napisał A jednak serce me kuje, Iż na tej samej, co Oni scenie –     Sam się wiernie znajduję   I na cóż tych stron setki zapełniam? Potem aktorów, szkolę do roli Gdy sam nie czuję, iż dzieło spełniam Lub wyprowadzam siebie z niewoli.   Mógłbym to samo wino     spod sceny skosztować – A i tak nie smakuje tak samo…   Ach, trudne te me rozterki Dyrygować ciągle muszę Każdą scenę rwać na strzępki –     by samemu znów poskładać Nim na sznurze uduszę.

@obywatel   Bardzo ciekawy wiersz. Świetnie przedstawiłeś ten paradoks - z jednej strony poczucie, że „wszystko już pomyślane” i wtórne, a z drugiej strony ta niegasnąca ludzka potrzeba dopisywania własnych, brakujących stron. Metafora książki bez okładki, ale z zakładką pełną „drobnych datków z wczorajszego dnia” jest fantastyczna!  Bardzo mi się podoba! :) 

Mała by dała mi   Olu, a słaby dybał Saul, o!

Zabawne

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.