Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Pan się uważa za kulturalnego tylko dlatego, że rażą Pana takie słowa? Pan sobie ogranicza dostęp do kultury. Nie chodzi tutaj o ten tekst.
Pan uważa, że to, co zacytuję poniżej niczego nie wnosi do literatury polskiej i światowej?

Sylogizm prostacki
Bursa Andrzej

Za darmo nie dostaniesz nic ładnego
zachód słońca jest za darmo
a więc nie jest piękny
ale żeby rzygać w klozecie lokalu prima sorta
trzeba zapłacić za wódkę

ergo
klozet w tancbudzie jest piękny
a zachód słońca nie

a ja wam powiem że bujda

widziałem zachód słońca
i wychodek w nocnym lokalu

nie znajduję specjalnej różnicy


Dyskurs z poetą
Bursa Andrzej

Jak oddać zapch w poezji...
na pewno nie przez proste nazwanie
ale cały wiersz musi pachnieć
i rym
i rytm
muszą mieć temperatury miodowej polany
a każdy przeskok rytmiczny
coś z powiewu róży
przerzuconej nad ogrodem

rozmawialiśmy w jak najlepszej symbiozie
aż do chwili gdy powiedziałem:
"wynieś proszę to wiadro
bo potwornie tu śmierdzi szczyną"

możliwe że to było nietaktowne
ale już nie mogłem wytrzymać


"W moim kutasie jest sześciocalowa kość. Rozepcham swoim nasieniem wszystkie zmarszczki w twojej cipie, Taniu.(...) Rżnę cię, Taniu, tak abyś czuła się zerżnięta"
"Zwrotnik Raka" - Henry Miller

"- W końcu jesteś dobrą pizdą, nie? Najlepszą, jaka jest na ziemi. Kiedy chcesz! Kiedy masz ochotę!"
"Kochanek Lady Chatterley" - David Herbert Lawrence

Dziki sierota
Allen Ginsberg

(...)Pytanie duszy
.A zranieni
tracą swe rany
w swej niewinności
- chuj, krzyż
wspaniałość miłości.
A ojciec opłakuje
w ruderze
złożoności pamięci
tysiąc mil
stąd, nie wiedząco niespodziewanym
młodzieńczym obcym
włóczącym się ku jego drzwiom.

tłum. Marcin Walkowiak


"- Nie stój tak, pomóż mi! - krzyczę. - Ty zarazo hotentocka, niech cię diabli, to wszystko przez ciebie i przez tę twoją kurewkę!"
"W sercu kraju" - J. M. Coetzee
Opublikowano

jest rzeczą powszechnie wiadomą, że brzydota, zło są bardziej atrakcyjne niż piękno i harmonia , tak jak używki uzależniają by ostatecznie posiać spustoszenie ale każdy ma swoje miejsce na drodze duchowego rozwoju.W dzisiejszych czasach żeby pisać mową aniołów/wg."Beniowski"Słowackiego/ trzeba mieć chyba więcej odwagi niż siekierą zajebać syna bożego.Zajebać to już prawie wszyscy potrafią.

Opublikowano

Pan się przyczepił, jak większość, jednego czy dwóch słów, które nie są najważniejsze w przekazie tego tekstu. Jedno "zajebać" postawione przed oczami zasłania cały widok, chociaż jest niezmiernie maluteńkie. Dlaczego tak się dzieje?
Oczywiście, można nie lubić takiego albo innego stylu i zachwycać się Słowackim. Dlaczego nie? Niech jednak Pan nie sugeruje, że w utworach literackich stworzonych przed erą Słowackiego nie używano wylgaryzmów, bo zafałszuje Pan historię literatury. Śmiem nawet twierdzić, że w każdej epoce było ich tak samo dużo i w każdej część czytelników nie akceptowała takiego stylu.

Opublikowano

W powyższej wymianie zdań przestało być zabawnie. Właściwie od początku nie było. Jeśli, to rozśmieszył mnie może brak proporcji. Dobór środków jak na polowanie na niedźwiedzia, a efektem jest ledwie zmiażdżenie komara. Gdybym jeszcze wiedział, że ujebał peela w napletek, śmiałbym się szczerzej.

I tyle w tej kwestii. Przytoczenie Bursy i innych przykładów dosadności nie uzasadnia (moim zdaniem) wyzbycia się pewnej powściągliwości w poezji.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...