Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

I już maj rozpromienił pąki drzew,
Rozkwitły słońcem krzewy,
Szum księżyca w gwieździstą noc wypełnił moja duszę

I już maj..
Dla miłosnych rozkoszy raj...
Tak cudnie wiosennym wiatrem w sercu kołysze
Zapachem świeżej zieleni policzki me rumieni
Nasycić pragnę się w cudnej powietrza czerwieni
Zanim odejdzie i w zimny wiatr się zmieni

I już maj kołysze uczuciami,
W sercu wiosenną wznieca burzę!
O tak, tak! Tego maju mi potrzeba,
W szaleństwie zmysłów unieść się do nieba!

Opublikowano

nie podoba mi się nastrój egzaltacji, ale to subiektywne odczucie; nie podobają mi się rymy [to chyba mniej subiektywne] :

maj - raj
rumieni - czerwieni
zamieni - uczuciami (?)

jest tu trochę Częstowchowy, która mnie razi, ale jako że debiut [widziałem, że to Twój pierwszy wiersz na tym forum], życzę powodzenia;

pozdrawiam:)

Opublikowano

ja lubię rymowane, ale tu coś z tym rymem jest nie ten teges... zresztą mamy już czerwiec, więc trochę się spóźniłaś/łeś z tym wierszem :) no ale to debiut heh więc mogę wybaczyć :) postaraj się pisać jeśli już piszesz rymowane, to takie gdzie te rymy nie rażą w oczy :P

pzdr
wiktor

Opublikowano

Absolutnie mi się nie podoba. Przegadane a opisówki również trzeba umieć pisać. Po co te rymy? maj-raj, rumieni-czerwieni? a tfu! Szumiący księżyc? Nie potrzebne wykrzyknienia w końcówce utworu - wcale nie powodują lepszego odbioru, tylko sprawiają, że wiersz robi się jeszcze bardziej banalny. Proponuję napisać zupełnie od nowa - koniecznie skompresować bo wersy sa zbyt długie oraz znacznie lepiej zastanowić się nad doborem słów.

pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @violetta nie wierzę w twoją pogodę
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        To chyba zależy od poczucia własnej wartości. Kiedy człowiek nie ma kompleksów i zdrowe podejście do siebie, to na różne swoje doświadczenia nie patrzy przez pryzmat ataku i obrony. Nie musi udowadniać całemu światu, a przy okazji gdzieś tam wewnętrznie, sobie samemu, że nie jest zły, ułomny... Nasze uczynki (bo to jest przecież manifestacja prawdy o nas) nie są nami. Wszędzie dobrze jest widzieć pole do zmiany, a jednocześnie pozostać ze sobą samym w dobrej relacji, czyli takiej, w której się ciągle uczymy. Wtedy chyba nie ma tego problemu "bólu" spowodowanego prawdą,  bo ona nas nie odsłania, nie demaskuje,nie powie nam nic, czego byśmy o sobie nie wiedzieli :) @Berenika97 Prawda prowadzi do kluczowego pytanie - co ja z tym dalej zrobię? Z odkryciem tych trudnych znaczeń, z rozczarowaniem (sobą? innymi?). Dla mnie też jest trochę kozłem oporowym, bo dalej nie ma drogi, jest powrót do życia, ale już ze zmienioną percepcją siebie, emocji, faktów...
    • @Berenika97     Bereniko, dziękuję Ci za to czytanie , które nie tylko analizuje, ale naprawdę wchodzi w strukturę tekstu i zostaje w nim   na chwilę dłużej.   Twoja uważnosć jest czyms  rzadkim : nie zatrzymujesz się na powierzchni obrazu, tylko dotykasz jego nerwu.   bardzo cenię to, że potrafisz zobaczyć w wierszu przestrzeń, w której lęk ma własną biologię, a metafora oddycha jak realne ciało .   to dla mnie ogromny przywilej być czytanym w ten sposób - bez pospiechu, bez uproszczeń, z   intelektualną precyzją i wrażliwością.   Twoja interpretacja nie domyka tekstu, lecz go otwiera, a to jest najwyższa forma rozmowy z wierszem. dziękuję Ci za ten wysiłek i obecność.   bardzo Ci dziękuję Nika.  
    • @Dark_Apostle_ Kurde, no super !!!!!
    • @Berenika97 pięknie , osłoniłaś oceanem to co niepoznane
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...