Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

 

Od porannej szklanki mleka

Na kraj własny wciąż narzeka:

Na kolejki do lekarzy

I na śmieci stos na plaży ,

 

Na trawniki obsikane

I na firmy – wyprzedane,

Na pazerność i głupotę,

Na sprzedaną łatwo – cnotę,

 

Na kazania – te z ambony

I na stolik wywrócony,

Na maybacha – co u księdza,

Na rolników – szarą nędzę.

 

Na frywolne przedstawienia,

Na rozbłyski i zaćmienia,

Na docinki i wyzwiska,

Na tęczowy wzór na miskach.

 

Na biskupa i proboszcza,

Na oszusta z Małogoszcza,

Na brodatych wierzycieli -

- Niech ich wszystkich piorun strzeli.

 

Gdy ktoś jednak jej przypomni:

- O wyborach nie zapomnij,

W tę niedzielę łatwo możesz

Kres łajdactwom tym położyć.

 

 

Ona powie – Proszę państwa,

Duchowieństwa i mieszczaństwa,

Co się dzieje – dobrze widzę

I tym bagnem – wprost się brzydzę.

 

Gdy na jednym miejscu  krętacz,

A na drugim  – krowa święta

Na kolejnym pusta głowa,

To nie warto – iść głosować.

 

Lecz od czasów Peryklesa

Wie – projektant z Mercedesa,

Wie  weganin i fan mleka,

Nie głosujesz – nie narzekaj.

 

A panowie oraz panie

W Polsce – lubią narzekanie,

Gdy zachować chcesz to prawo,

Na wybory ruszaj żwawo!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane przez Agnieszka Charzyńska (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Tak, nasi przodkowie, a i niejeden z nas, walczyli o to, żebyśmy mogli wybierać i trzeba to robić. Nie ma kandydatów idealnych, dlatego należy wybrać, podobnie, jak często wybierają kobiety swoich partnerów, najlepszego z dostępnych.

Pozdrawiam

  • 3 miesiące temu...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Whisper of loves rain    Wiersz maluje przytulną koegzystencję w mansardzie, wśród dachów lubelskich kamienic pokrytych puszystym śniegiem.   Miało to specyficzny koloryt- przypominający emigrację w Paryżu albo stan wojenny.   Pełne uroku miejsce, poświęcenie sztuce, a przede wszystkim młodość i miłość unieważniały fakt trudnego życia (na stole tylko herbata i chleb). Dla peela były to najlepsze chwile.   Ostatnia część tekstu jest konstatacją, że wszystko można utracić, poza "chwilą" bliskości. Nawet jeśli nie ma już człowieka z którym dzieliło się ten wspólny świat.   Końcowe stwierdzenie, stanowi piękną puentę. Zostało napisane na przekór bezlitosnej rzeczywistości...
    • @Mel666 W tym wszystkim zastanawia jedno. Czemu tak się dzieje? Czemu jeden zginie od ugryzienia mrówki, a drugi żyje sto lat. No i ta bezsensowność, która aż krzyczy w Twoim wierszu. Może to po to, by komuś było łatwiej, albo by zrobić miejsce drugiej mrówce. Nie wiem. Ale to pytanie pewno zostaje na długo w człowieku. Pozdrawiam. 
    • Dzięki. Pozdrawiam. 
    • @Poet Ka Och ...

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @andrew Rwany sposób przechodzenia od myśli do myśli imituje chaos, którego doświadcza człowiek w codziennym życiu.   Wiersz jest próbą, a raczej wezwaniem do stworzenia sobie własnego świata i ostrzeżeniem przed tłumem.   Dwa ostatnie, krótkie wersy, niczym zaklęcia, dookreślają, że „swój mały świat” to „swój kawałek podłogi” i „azyl”.   Myśl oraz wezwanie są kierowane do bliskiej osoby (nie w całym utworze- ponieważ pojawia się forma "z nią", jest to element tej rwanej struktury), ale także do wszystkich ludzi – a właściwie do każdego z osobna.   Moim zdaniem ten urywany sposób pisania oraz powtórzenie myśli stanowią największą siłę utworu, nadając mu indywidualny rys.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...