William Shakespeare - Sonet 76

[Andrzej P. Zajączkowski]

Czemuż nie mają sznytu me wiersze,

Nowości brak i nic się nie zmienia?

Czy nie czas rzucić spojrzenie szersze

Na nowe style, śmiałe złożenia?

Czemuż ja jeden piszę niezmiennie,

A motyw chowam w szaty znoszone,

Aż słowa wskazują mnie imiennie,

Skąd pochodzą, gdzie są urodzone?

O! wiedz kochanie, o was to słowo,

Ty i miłość, me wątki wybrane;

Mogę tylko rzec stare na nowo,

Wydając znów, co było wydane:

Jak słońce stare, pośród świtu zórz,

Ma miłość mówi, co mówiła już.

 

I William:

Why is my verse so barren of new pride,

So far from variation or quick change?

Why with the time do I not glance aside

To new-found methods, and to compounds strange?

Why write I still all one, ever the same,

And keep invention in a noted weed,

That every word doth almost tell my name,

Showing their birth, and where they did proceed?

O! know sweet love I always write of you,

And you and love are still my argument;

So all my best is dressing old words new,

Spending again what is already spent:

For as the sun is daily new and old,

So is my love still telling what is told.

[violetta]

Ależ piękne, Szekspir też się borykał z weną, a pisał cudnie:)

[iwonaroma]

Rzeczywiście ponadczasowe :)

 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - super -

                              Pzdr.