Nadzieja

[Wiktoria Hieacynt]

Gdy zasypia niebo, budzi się strach.
W ustach zamiera rozlewisko białych łez.
Tak boli, gdy płaczesz. Nie do przełknięcia
kamienie na stole twego ciała, niczym nieme
wołanie o pomoc. Krzyk przedziera się
z twoich palców liniami papilarnymi na moją,
twarz - przepełnia się niepokojem.

Chodź...
Podejdź tu do mnie, nakarmię cię,
spojrzeniem łagodnym, jasnym światłem.

Chodź...
Podaj mi swoją dłoń. Gdy ciebie nie ma
usychają najczulej zrywane kwiaty, usycha ciało.

Gnije strach, gdy budzisz się jutrzenko.
Głowa lekka i wolna jak biały ptak, w
ciszy słonecznych promieni. Nazywać cię
bogiem nie boję się, bo jak inaczej ozwać siłę,
co niesie życie, gdy wokół nie ma już nic.
Płoną korony drzew. Ja nie spłonę. Ty, co dzień
obmywasz mnie zapachem źródlanej wody.

[Samo zło]

tragicznie się czuję; oczy mnie bolą i głowa...być może nawet umysł. jutrzenka chybiona, jak i cała reszta. mam dwa pytania: czy czytałaś to po napisaniu i jaką poezję czytasz pomijając tą z forum?

[Natalia Irlandia]

Hm...jakoś ta cała wersyfikacja mnie sie niepodoba...wydaje sie to wszystko niepoukładane.
Jednak za treść daje plusik...czytalam z zaciekawieniem...
Nie jestem więc sceptyczna bo dla mnie najważniejsze jest to co autor chciał przekazac a nie jak to przekazał(chodzi o sprawy czysto techniczne) .
Także plus ...pozdrawiam :-)