Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Bałagan

Unapali
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Unapali

Unapali

Opublikowano
Opublikowano

Buczenie lodówki współgra 

z szumem samochodów 

zza zamkniętego okna. 

Nie ma okna tak zamkniętego, 

by żaden dźwięk się nie przedostał. Przedostają się do Twojej duszy także, prawda? 

Ciekną powoli, 

po kropli, 

czasami nierozpoznane, 

poznajesz je tylko po lekkim dyskomforcie 

bezsensownego życia, 

a inne 

zupełnie jawnie 

krzyczą:

obudź się! 

Obudź się!

2
Alicja_Wysocka

Alicja_Wysocka

Opublikowano
Opublikowano

@Unapali  Jak ja Cię rozumiem, drzwi od kuchni zamykam, lodówkę mam cichą, ale  potrafi mnie obudzić, śpię od bardzo długiego czasu w stoperach ale i tak byle szmer wytrąca mnie ze snu. Czasem zdaje mi się, że słyszę myśli ludzi, a głęboki, spokojny sen jest dla mnie reglamentowanym luksusem.

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

@Unapali Dobry start, później wiersz łapie zadyszkę. Jest w nim rzeczywiście bałagan, np, powtórzenia - czy to użyty z premedytacją środek wyrazu, czy nie było pomysłu, jak to napisać inaczej? Bezsensowne życie to oklepana tzw. stara śpiewka. Przepracuj może jeszcze ten tekst.

 

@Alicja_Wysocka Wypróbuj kołdrę sensoryczną.

 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Qatar

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Gra-Budzi-ka   Skoro tak leczy smuga biała, to terapia się udała! Darmowy lekarz sunie po niebie - zdrówka z Bemowa życzę dla Ciebie!
    • Berenika97
      bilans

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka   Gdy słowo z duszą się splecie, łatwiej rozgościć się na świecie. Piszesz, by trwać, by czuć, by być - to piękny sposób, żeby żyć.
    • Berenika97
      wiatr bursztynowy

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @MIROSŁAW C.    Czuć morze, czuć wiatr i  czuć, że coś się tu wydarzyło. Wiersz dynamiczny, pełen blasku i morskiej energii. Świetna metafora "rogu obfitości frontu atmosferycznego". Tekst, który płynie jak na pełnych żaglach”. 
    • Aleksander Hoorn
      zaklęte rewiry

      Przez Aleksander Hoorn · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Jest dokładnie na odwrót. To podświadomość nie może poradzić sobie z podmiotem, który zalewa ją kolejnymi betonowymi kopułami, jak dymiący reaktor. A tenże jest nie do ugaszenia i zawsze upomni się o swoje.     Nawiązanie do psychologii głębi pokazuje zdezorganizowanie podmiotu, któremu już pomieszały się maski i tarcze.     Przyroda nie jest w tym utworze źródłem poznania - ani własnych praw (praw natury), ani samego siebie (czyli człowieka przez człowieka). Jej przewidywalność nudzi i odbiera naturalną ciekawość świata oraz pragnienie rozwoju duchowego. Odkrywanie tajemnic nie sprawia radości, gdy nie ma już nic do odkrycia w rzeczywistości dawno rozszyfrowanych kuglarskich sztuczek.   To utwór o próbie zdefiniowania własnego statusu wobec wewnętrznego chaosu i zewnętrznej deprywacji poznawczej. Dwie ślepe uliczki - empiryzm i psychoanaliza nie dają jednoznacznej odpowiedzi na problemy ontologiczne (czyli o sens, prawdę, itd.)  Kluczem byłoby dotarcie do wspomnianego przeze mnie na wstępie reaktora, do samego jądra ciemności. Junga poczytaj.   AH  
    • Leszek Piotr Laskowski
      Złośliwa pamięć.

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      „Złośliwa pamięć” Wpadłeś na pomysł, całkiem fajniutki, lecz go straciłeś — analiz skutki. Siedzisz i myślisz, przypomnieć nie możesz, myślami szukasz — no niech to! O, żeż! Prawie już masz, na końcu języka, prawie go trzymasz, lecz znów umyka! Wracasz do miejsca, w fotelu siadasz, „to tu go miałem” — do siebie gadasz. Patrzysz po ścianach, grzebiesz w pamięci, oczy przymrużasz, grymasy kręcisz. Pustka — uciekło, choć w głowie było, nie pierwszy raz się tak przytrafiło. Drobnostka — mówisz — czasem się zdarza, powróci samo, jak ksiądz do ołtarza. Ale nie wraca, całkiem przepadło, jak kamień w wodę, do studni wpadło. Na bok spoglądasz, lecz wciąż przyćmienie, zgubiłeś właśnie i całe myślenie. O czym myślałem? Przymrużasz oczy, ciężko przypomnieć — pustka mózg toczy. Znów mózg odpalasz, błądzisz myślami, do siebie gadasz, stukasz palcami. Mija czasami godzina namysłu, nim wreszcie nastąpi nawrót pomysłu. Chociaż i bywa, że już nie wraca — pamięć złośliwa na zawsze go straca. Leszek Piotr Laskowski.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...