Dzisiaj (19)

[Corleone 11]

    Atmosfera podczas obiadu była trochę napięta. Chwilami rozluźniała się całkiem, do całkowitych swobody i naturalności, by wkrótce powrócić do bycia taką, jak wspomniano. Nic dziwnego: Milanek czuł się skrępowany obecnością Jerzego. Co przecież od razu zostało zauważone przez jego mamę i babcię, o ugaszczanym nie wspominając. W efekcie pierwsza z wymienionych toczyła ze sobą wewnętrzną walkę, raz wycofując się, to znowu powracając. To oczywiście nie uszło uwagi ani jej mamy, ani Jerzego. Niemniej rosół z makaronem i naleśniki z serem oraz atypowo - a z drugiej strony czemu nie? - surówka ze startych marchewki i jabłka z odrobiną cukru oraz soku z cytryny - smakowały wszystkim. Podkreślić wypada, że gotowania rosołu, przygotowanego uprzednio i wstawionego przez mamę Milanka doglądała babcia, równocześnie szykując drugie danie, to znaczy mieszając w mikserze składniki naleśnikowego ciasta, sporządzając farsz oraz porcjując je na rozgrzanej patelni. Usmażyła je w samą porę, surówka zaś powstawała już po wejściu gościa.

   Milanek siedział obok babci po jednej stronie stołu, ja z Jerzym po drugiej. Zazwyczaj bywało inaczej: z synkiem siadywaliśmy po tej samej stronie, także wtedy, gdy jedliśmy u mojej mamy. Chociaż oczywiście bywało inaczej. Teraz miałam okazję poobserwować synka z trochę innej perspektywy. Jak starał się "dobrze wypaść" w oczach Jerzego, wkładając nieco więcej niż zwykle wysiłku w prawidłowe posługiwanie się sztućcami. Wiem, że z jednej strony nie powinnam mu "odpuszczać", ale... cóż: miękkie serce matki. Teraz, kiedy Jerzy będzie z nami - myślałam - powoli razem z nim zaostrzę wymagania. Płynnie, aby Milanek nie uznał, że to jego obecność jest przyczyną odrobinę wyższych wymagań. Właściwie nie tyle wyższych, ile bardziej konsekwetnie przestrzeganych, bo przecież kulturalnego jedzenia uczyłam go już od dość długiego czasu.

   Patrzyłam więc z przyjemnością, jak się stara. Czując i zadowolenie i dumę, że moja praca owocuje. Jestem dobrą mamą, pomyślałam. Już mogę być z siebie dumna, nie tylko z synka.

   Zerknęłam na Jerzego trafem w jednej z chwil, podczas trwania której uśmiechnął się, spoglądając na Milanka. Na sercu zrobiło mi się jeszcze cieplej. Starałam się odgadnąć, co myśli. Chyba energetycznie przyciągnęłam jego reakcję, gdyż w króciutką chwilę po tym spojrzał na mnie z tym swoim przenikliwym uśmiechem. 

   - Jesteś dumna z synka - szepnął mi do ucha. - I słusznie. 

   Odwzajemniłam spojrzenie i uśmiech, ściskając mu dłoń. 

   - Tak... - odszepnęłam. 

   Ale tego, co za chwilę powiedział Milanek, nie spodziewałam się ani trochę -  chociaż jako matka powinnam, a w każdym razie mogłam. Pewnie zauważył nasze wzajemne spojrzenia i uśmiechy... a może dopiero te ostatnie? Skończywszy bowiem jeść naleśnik, odłożył nóż i widelec, opierając je o krawędzie talerza, po czym położywszy dłonie płasko na stole, spojrzał z poważną miną na mnie, a potem na Jerzego. 

   - Proszę pana - zaczął pytanie z wyczuwalną w głosie pewnością siebie - kim pan jest dla mojej mamy? 

   Zdębiałam. Jak chyba jeszcze nigdy...

 

   Voorhout, 26. Marca 2025 

Edytowane 28 Marca 2025 przez Corleone 11 (wyświetl historię edycji)

[Kwiatuszek]

@Corleone 11 Jednak klasyk kuchni, uwielbiany przez dzieci. Surówką z marchewki i jabłka mnie porwałeś. Nie tak dawno jak przedwczoraj, zrobiłam takową wspominając dom rodzinny kiedy to na okrągło robiła ją mama i babcia. Jestem na tak;-)))

 

 

[Corleone 11]

@Kwiatuszek

   "Jednak klasyk kuchni (...)", tak - i wybrany celowo. Miło mi, że porwałem Cię "(...) Surówką z marchewki i jabłka (...)"; ja też pamiętam ją z rodzinnego domu. 

   Dzięki Ci wielce za odwiedziny i uznanie. Serdeczne pozdrowienia.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Kwiatuszek]

@Corleone 11 Tak - przypuszczałam;-)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Corleone 11]

   Iwonoromo, dzięki Ci wielce za odwiedziny, czytanie i uznanie. Pozwól zaprosić Cię do przeczytania kolejnych rozdziałów. 

   Pozdrawiam serdecznie i życzę miłego week-end'u. 

[Somalija]

@Corleone 11 Takie dzieci nie istnieją... ale cóż to opowieść, więc może wiele...

[Corleone 11]

@Somalija

   Stwierdzenie Horacego, że "Poetom i malarzom wolno ważyć się na wszystko", rozszerzę o pisarzy. Masz rację: "(...) to opowieść, więc może wiele...". 

   Wielce Ci dziękuję za odwiedziny, uznanie i słowa komentarza.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

   Pozdrawiam serdecznie.