Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Wypuść się

wertykalnie
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
wertykalnie

wertykalnie

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

Nie trudno się złamać
Wystarczy pobyć trochę bez zajęcia
Ponudzić się
Posłuchać swoich myśli
Starczy trochę deszczu na dworze
Małe przeziębienie
By trzasnąć jak puste próchno na wietrze
Może tak się tylko wydawało?

Warstwy odkładane latami były niewidoczne
Fundamenty szczęścia stały się przyczynkami marazmu
Kiełkołwała niechęć rosła frustracja
W tym czasie prawdopodobieństwo nietrafionego zakończenia dobijało jedynki

Odnajduję w tym pewien komfort
Komfortowo mi być na dnie
Pójść po fajki
Usiąść na balkonie
W plastikowym krześle
Zawiesić nogi wysoko
Siedzieć
Zaciągnąć się głęboko
Popatrzeć w gwiazdy
Wiedzieć że nawet one kłamią
Nawet to co najszybsze w przyrodzie nie przychodzi na czas

Wróćmy do ciebie na balkonie
Siedzisz
Z głupim uśmiechem wiesz
Że możesz mieć na wszystko wyjebane
Wszystko nieważne
Już liczy się tylko zabawa
Zaciągnij się i wypuść

 

Zapraszam do krytyki, dopiero próbuję...

Edytowane przez wertykalnie (wyświetl historię edycji)
9
m1234

m1234

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Podejście organiczne: od początku sporo zabiegów surowych, wręcz "cielesnych": deszcze, przeziębienie, trzasnąć, fundamenty.. to mnie od razu postawiło do pionu. Jest też swoista przerzutnia na warstwę mentalną - bo mamy "miękkie" elementy: np. niewidoczne warstwy. To jest ok, bo "zmiękcza" nieco ten pierwszy plan.

 

Potem nagle mamy ciężar, oj dzieje się mocno! "pozbawić życia" - to nie są przelewki - słowa mają moc, wpływają na czytelnika, muszą być użyte intencjonalnie. U ciebie się nie wypowiem, być może jest uzasadnienie, okey, po prostu tu mnie trochę przytkało i tyle.

 

Dalej jest: frustracja, fatalne zakończenie - osobiście nie przepadam za podawaniem "na-wprost" takich emocji. To ma swoja wagę. To jak stawianie kropki, ale tej jednej, na końcu. A przecież jesteśmy w trakcie wiersza :) W sumie sam często popadam w taki zabieg i jak potem czytam, to mi słabo ;)

 

Dalsza część pozwala odetchnąć - migawka z momentu na osi czasu, obrazek ładnie opisany, taka troszkę wyliczanka, ale zdecydowanie nie uwiera.

 

Końcówka - to już potwierdzenie. Nie żebym miał na "wszystko wyjebane" ;) ale sam wiesz, atmosfera końcówki została w mi w głowie ;)

 

Co mi się podoba:

- organiczne podejście: ta swoista surowość o której pisałem wyżej, lekko rozbita miękkimi sformułowaniami.

- rytm: to bardzo mocny element: czytam i czuję, jak sylaby budują kadencję

 

Co mi się nie podoba:

- nie wyczułem niektórych metafor, ale to subiektywne (taka osobnicza skaza w moim wydaniu);

- zbyt szybko mnie "zastopowałeś" - to odniesienie do tych mocnych słów/sformułowań. Jak dla mnie za szybko, za mocno.

 

Generalnie. Świetny rytm, dobrze się czyta. Co do znaczenia, to w utworach nacechowanych akcentami emocjonalnymi, takim na wprost, nie lubię się wypowiadać na wprost :)

 

PS. Ech rozgadałem się. Narka!

 

 

 

 

Edytowane przez m1234 (wyświetl historię edycji)
2
  • 3 tygodnie później...
Deonix_

Deonix_

Opublikowano
Opublikowano

Jest dobrze :) Spojrzałam na wcześniejszą wersję, 

przed edycją i zmiany widzę in plus :)

Plastyczne oddanie stanów emocjonalnych, szczerość w przekazie, lubię :)

I też nierzadko zdarza mi się właśnie odczuć taki stan "odpuszczenia", 

o jakim piszesz w wierszu. Moje klimaty, jak najbardziej :)

 

Pozdrawiam :)

 

Deo

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • obywatel
      wena czyli na każdy temat "biały płomień"

      Przez obywatel · Opublikowano

      Każdy temat ma amatora Armator zabrał armatę I gdzieś się schował Tak samo wena Bawi się ze mną I chowa przede mną Bez urazy weno Znajdę cię na pewno Kiedy wychodzi W dziurkę po kluczu Wtykam głowę Przekręca - i po mnie Kiedy wraca Zamek obraca I jestem sobą I nie tak z głową Wykręcam szyję Obrót jak Ziemi Wszystko widzę Wszystko się kręci Pisali o wenie Jak o płomyku Dbają by nie zgasł I sam nie spłonął A ja ognisko rozpalę I zjem podpłomyków Weny ogień nie gaśnie Gdy płonie zimno Zielony niebieski Czerwony Fiolet Jaki sobie wymarzyć Niech będzie To biały płomień    
    • LessLove
      Kulawą nogą i ostatnim zębem

      Przez LessLove · Opublikowano

      Uprawianie poezji, jak uprawianie seksu lub ogrodu odbiera sens śmierci. 
    • Sekrett
      Gdzie rdzewieją miecze: 79. Ogień, który zgasł

      Przez Sekrett · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk Nie znam cyklu, ale znalazłam parę ciekawych momentów w tym utworze. W zasadzie to każda zwrotka jest ciekawa i mogłaby służyć jako osobny aforyzm. Dla uproszczenia wybrałam te trzy:

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Pierwsza strofa jest żartobliwa i satyryczna, ale kojarzy mi się też z innym zjawiskiem - z artystami i ludźmi w ogóle, którzy odeszli zbyt wcześnie, by świat zdążył ich usłyszeć.   Druga zwrotka jest przewrotna. Samo istnienie świętego płomienia powinno wystarczyć, by ludzie w niego wierzyli. A jednak najwyższe wartości również wymagają komercjalizacji. Nie wystarczy czynić cuda - cuda muszą być wielkie i oślepiające. Pojawia się też inna, smutniejsza interpretacja: niesłuchanie dzieci lub osób o niższym statusie, nawet gdy mają rację. Są zbyt mali w oczach świata, by im uwierzono.   Ostatni fragment rezonuje z moim humorem w sposób, którego trudno mi jednoznacznie wyjaśnić.   To naprawdę bardzo ładny utwór.
    • Leszczym
      Paradoks dobrych wierszy

      Przez Leszczym · Opublikowano

      Pewna zgrabna w linii i poezji barwna poetka poznała pewnego pana, dżentelmena nie do końca i nie doprawdy. Jakoś tak nie bardzo i nie całkiem im się układało. W tamtym czasie pisała wiersze płomienne, jeden za drugim, aż przyszła do niej refleksja. Poetka usiadła nad tym wybitnym i grubym nad wyraz zeszytem i zauważyła, coś co nietrudno było zauważyć. Okazało się po prostu, że wiersze są absolutnie nieprzeciętne i tak dobre oraz rozchwiane, że to o czymś jak najbardziej musi świadczyć. Doczytała się wreszcie z tego zeszytu, że ta jej relacja z nie nazbyt panem i nie dość dżentelmenem nie rokuje niczego dobrego, o czym właśnie świadczą najlepsze wiersze w zeszycie. Były zdecydowanie za dobre po prostu. Barwna poetka postanowiła rozstać się z tym panem, co niebawem uczyniła. W tamtej chwili powstał najlepszy i ostatni wiersz tego zeszytu, tomiku. Kolejny zeszyt był już cieńszy i spokojniejszy, ale poetce żyło się wówczas i lepiej i radośniej i słoneczniej, a zatem pogodniej.     Warszawa – Stegny, 14.05.2026r.     Inspiracja – Poetka Gosława (poezja.org).
    • Leszczym
      Do palących nie na piętrze

      Przez Leszczym · Opublikowano

      @44.tomy A propos:    

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...