***(chcę narodzić się)

[Adam_Szadkowski]

chcę narodzić się z nocy
pępowiną drogi mlecznej przepasany
strach wyzwolić
rzemieniem horyzontu zdusić
niech zniknie bez tchu
w gwiazdy bladej chłodzie
na zawsze

z dnia dumnego pochodzę
ale na nic to łoże mnie wydało
na zatracenie idei
- drewnianym kołkiem
jestem

nie potrafię ruchu
jasność widzę
i nie rozumiem
ani jednego promienia

mówię
jestem mówny
i szukam wypełnienia ciała
kością białą
w sękach
w dziurach wszystkich
co mi głowę zdobią
koroną prawie bluźnierczo cierniową
czerpią rozum

póki z ciemności nie powstanę
póty między skibę kładł będę kruche palce
dusząc grudkami kwarc płuc

i kiedy Ojciecsyniduch
dotknie ramienia i dokona
h o m o s a p i e n s h u m u s
wtedy czujnie
martwego kornika wzokiem
kreślił będę podczerwienią złych duchów krok
pod materacem zbóż
moje próchno
będzie toczyło czerń z pól

[sub]Tekst był edytowany przez Adam Szadkowski dnia 28-09-2003 19:16.[/sub]

[blazen]

Do połowy jest nieźle, potem zaczynasz udziwniać.
Mój gust nie trawi ,
może on się nie liczy?

[Aneta Paradysz]

Zatrzymałeś mnie, Adamie, pierwszą strofą skutecznie. Mówi tak wiele i tak mocno nasycona jest pragnieniem „odrodzenia” – pozbycia się dręczącej „zmory”. Kolejne strofy są bardzo głębokim rozwinięciem tej myśli. Pytań setki... i jeszcze myśli....czym zapełnić te luki?...ja też nie wiem. Trudno o tym pisać. Trudno czasami zrozumieć nawet siebie samego.

Wiersz zaliczam do ważnych – w mojej „skrzyni” znalazłby się w dziale „bojownik-o-przebudzenie”.

Pozdrawiam
Aneta

[Wioletta_Szkaradowska]

to jest wiersz, który się we mnie zakorzenia. Bardzo się zakorzenia:))

pozdrawiam ciepło
Wiolka