Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Nasz ołtarz

andreas
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
andreas

andreas

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

tam gdzie anioły boją się stąpać

pomiędzy grzechem a odkupieniem

wznoszę obojgu nam mały ołtarz

abyśmy mogli kiedy już dnieje

 

gdy jeszcze siebie mamy wciąż mało

a wstyd w zmieszaniu opuszcza oczy

przez naszą miłość w światło schwytaną

klęcząc zapytał Ty coś nas stworzył

 

z nieodgadnionej świętej idei

albo z Twojego kaprysu może

dlaczego każesz nam się rumienić

za takie piękne we dwoje noce

16
Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
Opublikowano

synu jak zawsze masz wolną wolę

a twoje czyny twoim wyborem

już duży chłopczyk przede mną stoi

co się rumieni gdy poswawoli 

 

czyżby sumienie dostało pryszczy

nie z tego pieca chlebka pojadłeś

lub ... nie wnikajmy fakt oczywisty

byłeś zbyt szybki po tym co nagle...

:)))

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Gdzie rdzewieją miecze: 34. Ciało pamięta

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk   Ten fragment poematu to przejmujące studium psychologii wojny. Narrator, macedoński weteran, nie opisuje bitwy z perspektywy heroicznej chwały, lecz z perspektywy rzemieślnika, dla którego zabijanie stało się rutyną, a wojna stała się dla niego stanem naturalnym. Podczas gdy inni krzyczą „do broni”, on już ją trzyma. Narrator uderza też w pychę młodych, którzy często lekceważą starszych. Jednak w momencie prawdziwej próby to weterani stają się murem, za którym chowa się reszta. To oni niosą ciężar bitwy, bo wiedzą, jak przetrwać. Strach lub zmęczenie wyłączają racjonalne myślenie („głowa zapomina”). Umysł może być gdzie indziej, może być sparaliżowany, ale ciało - wytrenowane do zabijania i osłony - wykonuje swoją pracę autonomicznie. Na końcu weterani stoją i patrzą na miażdżonych w bramie Persów. Narrator jest zimny, zdystansowany, niemal znudzony rzezią. Porównanie ludzi do „much” odczłowiecza przeciwnika. „Brama gęstsza niż bagno” to sugestywny opis paniki i tłoku, gdzie uciekający sami stają się dla siebie śmiertelną pułapką. Jak zwykle - świetny tekst. Czy to może bitwa pod Issos?
    • hollow man
      rytuał wejścia

      Przez hollow man · Opublikowano

      przyszedłem dzisiaj do ciebie stary przewodniku   ile to już lat nic nie straciłeś  z uważności   wyczuwasz  brzmienie  milczenie   gesty  energię z ciała  i już wiesz   nie przyszedłem dużo mówić   chciałbym najpierw  dokładnie  wszystko poczuć   do ostatniej  komórki  szpiku    
    • bazyl_prost
      Donikąd

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      coin to chyba dolar
    • Berenika97
      Donikąd

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Tyrs   Wiersz jest diagnozą kryzysu duchowego - według mojego subiektywnego obioru. Sugeruje, że współczesny człowiek zastąpił Boga pieniądzem, a empatię - obojętnością („stała diabła w kosmosie”). Śmierć w tym świecie nie jest już tajemnicą, lecz statystyką („ilość cieni łamana na finansowy mianownik”). A na końcu - pytanie - „Dokąd?” zawieszone w próżni sugeruje, że mimo bogactwa i ignorowania egzystencjalizmu, wszyscy zmierzamy w tym samym, nieznanym kierunku, przed którym nie uchroni nas żaden „Coin”. Bardzo ciekawy tekst. Pozdrawiam.  
    • violetta
      ***

      Przez violetta · Opublikowano

      @Somalija z heretykiem:) ja się nie interesuję :) @Somalija na przyszłość nie pytaj mnie:) proszę:)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...