Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Wal(e)c

viola arvensis
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
viola arvensis

viola arvensis

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

Umamilam sobie kiedyś,

że zatańczę z tobą walca.

Wyobraźnia spać nie daje,

chociaż depczesz mi po palcach.

 

Mam odciski i kontuzję,

dawno mi zwichnąłeś serce.

Raz odpychasz, raz przytulasz

a ja proszę się o więcej.

 

To uciekasz, to doganiasz

i zapraszasz znów do tańca.

Lecz to bardziej pasodoble,

już nie będzie z tego walca.

 

Cała jestem obolała 

Dla mnie lepsza jest bachata.

A więc odejdź i nie wracaj

Chce tancerza, nie wariata.

 

 

 

 

Edytowane przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)
15
Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
Opublikowano

sama sobie jesteś winna

bo jak mogłaś się zadawać

z kimś kto rytmu nie utrzyma

szarpie depcze i odpada

 

by za jakiś czas powrócić

i się kajać w oczy patrzeć

to takiego lepiej rzucić

i to zrobić raz na zawsze

 

znaleźć kogoś kto przytuli

zawiruje w lekkim rytmie

nie zostawi z żadnym bólem

będzie miły i uczynny

:))

3
Stracony

Stracony

Opublikowano
Opublikowano

@Domysły Monika

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

( z przymrużeniem oka jakby co)

Jest bardzo trudno facetom tańczyć wciąż do tej samej muzyki :)

Ależ to temat szalenie interesujący Nasuwa się pytanie jak wspólnie komponować, aby nie fałszować.

 

 

1
Stracony

Stracony

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

@viola arvensis  Duża część poezji jest próbą odpowiedzi i to jest fantastyczne i można na tym poprzestać. Ważne, aby kochać ludzi, świat a na końcu też siebie. Dawać wolność i być wolnym. Im więcej się z tego uda, tym lepiej dla wszystkich.

No i jeszcze najważniejsze. Znaleźć drugą połowę mającą podobne wartości.

 

Edytowane przez Stracony (wyświetl historię edycji)
1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Ona i on

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Proszalny   Ciekawość mnie tu przygnała.:)    Ten tekst jest liryczny - na pograniczu prozy poetyckiej. Ma melancholijną atmosferę miejsca zawieszonego poza czasem - opuszczone wybrzeże, ruina domu nad klifem, noc pełna świerszczy. To świat oniryczny, niemal filmowy. Mitologiczne odniesienie (Orfeusz i Eurydyka) wprowadza temat ucieczki z „piekła dawnego życia", nowej szansy, ale też niepewności. Dom chylący się ku upadkowi to doskonała metafora kruchości ich sytuacji. Końcowe zdanie „Drobiazgów, z których składa się każdy dzień" urwane po przecinku sprawia wrażenie niedopowiedzenia. Czy narrator-widz jest naprawdę potrzebny?   To bardzo ładny tekst. Podziwiam osoby, które w taki naturalny sposób łączą prozę z poezją.  Moje opowiadania są epiką "z krwi i kości", a że sama lubię powieści z dialogami .... To sam rozumiesz. 
    • LessLove
      NIEWINNY

      Przez LessLove · Opublikowano

      @violetta Już posyłam Ci ciepło. A Wiosnę przekonam, żeby Ci nachuchała ciepła, tak po znajomości :-)  
    • violetta
      NIEWINNY

      Przez violetta · Opublikowano

      @LessLove cieszę się, że będę miała ciepłe dni :)
    • Berenika97
      Gdzie rdzewieją miecze: 56. Proporcje szaleństwa

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk   Diades patrzy na wojnę jak technik, a z jego słów bije brutalny pragmatyzm człowieka, którego zadaniem jest optymalizacja zniszczenia.   Dla inżyniera świat pozbawiony jest mistycyzmu. Składa się z „gliny” i „trybów”. W strofie piątej narrator twierdzi, że „Świat nie ma serca”. Jesteśmy tylko elementami w wielkiej maszynie historii.   Z kolei strofa szósta to genialne ujęcie fizyki i balistyki - to nie emocje wygrywają wojny, lecz chłodne kalkulacje i prawa fizyki. Maszyna działa najlepiej, bo jest obojętna.   Diades jest pogodzony z podziałem ról i swoją - niszczyciela. Zauważa też daremność ludzkich wysiłków. Jako konstruktor wie, że każde dzieło rąk ludzkich ma swój kres, a jedyną trwałą nauką płynącą z historii są ruiny.   Ostatnia strofa to świetna  puenta, która spina całość. Wojna, podboje i niszczenie całych miast to w swej istocie szaleństwo. W szaleństwie nie ma sensu, są proporcje jak w matematyce.    wysokie mury to tylko cierpliwa obietnica gruzu. zwycięstwo i klęska ważą tyle samo na szalach katapulty   kąt uderzenia nie pyta o winę obrońców.      
    • FaLcorN
      Przez miłość, do siebie

      Przez FaLcorN · Opublikowano

      Wiedza tak bezwzględnie... dookreśla, a ja chcę z Tobą, kreślić chwilę i nie chcę — przestać.   Goni nas czas, rozmywa, to co ważne, stajemy murem i tylko mur pozostanie, gdy sobą — zasilę chmurę.   Stajesz się, przy mnie, dla mnie, dłonie wezbrane otwieram. Ty - czułość, a zbroja opadnie.   Błękit nad nami gęstnieje, język dotyka obłoki, do Twego portu dryfuję, tętnice nasze - potoki.   Płyniemy po dalej, po więcej, owijam nas w tęczę i zorzę, lęki gasimy sercem, piachu zatopi nas morze.   Dlatego dobrze, że jesteś, poeta jak wiatr, minąć musi. Z drogi pisanej bezsensem, w ramiona pragnę, zawrócić.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...