Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

zaklęcie

Alicja_Wysocka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Alicja_Wysocka

Alicja_Wysocka

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

ciągle się pęta we mnie złudzenie
spotkam się jeszcze z oczarowaniem
zmówię się z wierszem na randkę w ciemno
na bardzo długo we mnie zostanie

 

będzie dotykał mojego serca
do wyobraźni zabierze myśli
ubierze w słowa nowe uczucia
w sny co nie mogły nigdy się przyśnić

 

niech odgaduje moje życzenia
niechaj się nie da nigdy zapomnieć
a będę tęsknić wiecznie obłędnie
więc tylko wierszem prawdę mi powiedz

 

 

21
Alicja_Wysocka

Alicja_Wysocka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano (edytowane)

@lena2_ To miłe, dziękuję Lenko :)

@Domysły Monika Cieszę się. Moniko. Chciałam powiedzieć czego szukam

w wierszach, na co czekam W końcu teraz tak się porobiło, że fragment z gazety można upiąć w zwrotki albo kolumnę, żeby udawały wiersz.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane przez Alicja_Wysocka (wyświetl historię edycji)
1
Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

spotkasz się jeszcze z oczarowaniem

przecież przed tobą tysiące zdarzeń

wiersz z randki w ciemno już pozostanie

razem pójdziecie w krainę marzeń

 

otuli ciepło obłokiem uczuć

wręcz ukołysze miłym dotykiem

a ze słów stworzy balsam dla uszu

ukoi oczy błękitem ciszy

 

i ziści wszystkie życzenia skryte

spełni tęsknoty w skrzydłach motyli

przemieni całe obecne życie

bo drzwi do nieba troszkę uchyli

:)))

Edytowane przez Jacek_Suchowicz (wyświetl historię edycji)
2
Alicja_Wysocka

Alicja_Wysocka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Łukasz Jasiński

mam jedną zasadę co zwie się pierwsza

nie wyłaź z wersu nie wyłaź z wiersza

 

Dziękuję i pozdrawiam :)

@Waldemar_Talar_Talar Dziękuję Waldemarze też czekam na zachwycenia,

niestety sama sobą nie potrafię się zachwycać mało kiedy jestem zadowolona

z siebie, bazgroły wrzucam do kosza

 

niestety kosz też

 powinien coś jeść

 

@Kamil Olszówka  dziękuję za reakcję :)

2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...