Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

 

 

Nuta kwiatowa

 

 

żwawy krok i różowe myśli

sięgające poza horyzont 

 

u celu słodycz

ale milcząca

zamknięta

 

bez namysłu wychodzi

i wraca z bukietem róż

 

delikatne płatki

rozchyliły się

 

 

Opublikowano

@tetu W jakimś moim tomiku napisałem: - Gdyby nie było kobiet, wierszy by nie pisał.

A jeśli pisać o kobiecie, to ze szczególnym uwzględnieniem czegoś...

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję za komentarz i ślad kardiologiczny.

A propos @tetu czy my przypadkiem nie znamy się z portalu poezja-polska, mogę się mylić,

ale jakiś nick związany z Małgorzatą plącze mi się w hipokampie :)

Pozdrawiam.

Opublikowano

@Jacek_Suchowicz

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Eee tam smutne,

jak się płatki rozchylają, to rzewna tkliwość słodyczą splata nas na koniec :):)

Dziękuję.

@violetta pomyłka kardynalna; im człek starszy tym dojrzalszy, bardziej empatyczny.

Ale różne są zachowania zależy od charakteru. Dziękuję. 

Opublikowano

@Klip Przede wszystkim dziękuję za sympatyczny ślad pod tym wierszem.

Co do "się", to teraz i mnie zaczyna to uwierać, bo Twoja sugestia trafna - poszerza interpretację,

lecz niestety za późno; ten wierszyk już został uwieczniony w poniższym wydawnictwie:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Jeszcze raz bardzo dziękuję i pozdrawiam.

 

PS To nie jest autoreklama, gdyż tomik nieosiągalny :(

 

 

Opublikowano

@tetu Uprzejmie wyjaśniam, że na portalu-pisarskim i na poezja-polska figuruję od 2009 roku

jako Wiktor Mazurkiewicz, natomiast tutaj zarejestrowałem się w 2006 roku jako egzegeta

i postanowiłem zostać przy tym nicku. Pozdrowienia.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Poet Ka   Bardzo dziękuję!    Dziękuję za tę ramę - konfrontacja z prywatnym mitem brzmi poważnie, ale czuję, że tak może być. Pisanie bywa właśnie tym, nawet jeśli nie wiemy o tym w trakcie.     Serdecznie pozdrawiam. 
    • @Starzec   Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam. :)))

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       Dobre! :)))))) @Poet Ka     Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :) 
    • Życie to tylko chwila... . Żalić się nie opyla, potrzebuję efektu motyla, gdy niedostatecznie zagrasz tryla, a potem dasz dyla ! Jurorka 3+ nagryzmoliła, pomyślisz sobie „bambaryła, co się ledwie urodziła”.  Już wiesz, że Cię przeceniła Nie będziesz sobie szczędziła Ani se komplementy prawiła Jak zwykle nauka z tego zawiła                       ...
    • @tetu... masz na co dzień.. góry.. chyba zazdroszczę. Jasne, tam w górze, dystans i pokora bardzo ważne. Dziękuję za zrozumienie emocji... :) Serdeczności I Tobie.   @Proszalny... ładnie skomentowałeś. Masz rację, góry są poezją, a wędrowiec kluczy na szlakach i w słońce, i w deszczu, bo nie da się zniknąć w połowie drogi, gdy nagle załamanie pogody. A tak tam bywa. Dziękuję. ps. można i w łazience uszkodzić kolano, zależy od wygibasów, jakie ktoś tam robi... :)   @Waldemar_Talar_Talar... było warto..:) Waldku. Dzięki.   @Berenika97... w chwili bycia w górze, gdy aura męcząco - horrorkowata, przemknie myśl.. i po co mi to.. ale gdy się wróci na dół, po konkretnym posiłku, kąpieli.. jest się ponownie na tym szlaku... analizujesz i.. zasypiasz..:)) Ja, z przyjemnością płaciłam za lokum.. a co góry oferowały, brało się.. po wcześniejszym sprawdzeniu prognoz. Dziękuję za komentarz.     @violetta... Pieniny, Beskidy i Karkonosze.. to także bardzo urokliwe miejsca... :)  
    • @hollow man   Pięknie to ująłeś. Ta "widownia" rzeczywiście żyje własnym rytmem. Mam dokładnie to samo wspomnienie z wizyty w Muzeum Emigracji - ten moment, gdy wychodzisz z wystawy o wielkich nadziejach pasażerów MS Chrobry i spoglądasz na pirs, czując ten sam wiatr, co oni. To miejsce ma w sobie coś magnetycznego, co trudno opisać, a Tobie udało się to zamknąć w słowach. Makieta MS Batory, warunki w jakich płynęli ludzie do Nowego Świata - działa na wyobraźnię, tym bardziej, że wśród emigrantów znalazła się część rodziny. Pozdrawiam.   
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...