Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Ja tu idę. Ja tu znowu idę. Jestem. Jestem tutaj. Jestem wciąż. Umierając widziałem półprzymknięte

oko swojego własnego ciała. Widziałem siebie w dole. Przed sobą. Obok. Ja, jako: nie-ja. Albo: ja-

on. Albo: ja-ono. Albo…

 

Moje ciało. Martwa powłoka. Zardzewiała skorupa pełna zeschniętych grud ziemi i w podartych

łachmanach.. Oblepiona, brudna bryła. Pełna blizn, rakowatych narośli.

 

Na drodze tej mijałem siebie i mijam nadal. W obrośniętych zielskiem bezdrożach. W deszczu.

Albo w słońcu padającym z ukosa.

W tnących jak miecze ostrych smugach promieni Roentgena.

 

Między gałęziami. W szeleście liści. W wątłych łodygach. Zielonych.

Refleksy nie dające spokoju.

Efekt stroboskopu.

Wywołujące epilepsję migotania i blaski.

 

Czarny dom. Samotny. Dom umarły. I cichy. Dom, w którym ojciec konał do białego świtu.

I wołał. Wołał, mając zaciśnięte powieki.

I wołał Marię. Nawoływał jakąś niedosiężną i milczącą Marię…

 

„Mario, Mario!”

 

I leżał nieprzytomny w rzygowinach

zmieszanych z krwią.

I robił pod siebie, tonąc w coraz większej kałuży.

 

„Mario, Mario!” –

padało

nieustannie.

W mdłym świetle wiszącej lampy.

 

Z uporem maniaka.

 

Z występującą na zimne już usta śliną. Wygięty w łuk doznawał wniebowstąpienia z wytrzeszczem

zdziwionych oczu. Z charczącym oddechem i z wyciekającym z nosa życiem.

Zimne zesztywnienie oblazło sufit i ściany w monotonnym glissando syreny alarmowej.

 

Na stepie.

 

Na pustkowiu sinym jak lodowate wargi trupa. Trwająca ewakuacja.

W szarości

deszczowych chmur.

 

W krzyku upiornej samotności

jakieś upiory.

Lidzie w maskach.

 

Przedzierające się zwidy

w rozbłyskującym od promieniowania powietrzu.

 

W mżących pikselach

wysypujących się

z ekranów martwych telewizorów.

 

Rozkołysane ciężarówki

z szarymi pakami.

Ciężarówki rozchlapujące błotnistą breję w kondukcie.

 

W żałobnej oprawie wniebowzięcia. Głosy z megafonów. Zachrypnięte zrywy.

 

Słowa.

 

Urywane frazy…Trzaski i piski.

Szmery pulsujących,

głośnikowych membran.

Sto razy. Jeszcze tutaj. I jeszcze.

W mroku rozpadliny przecinającej ziemię.

 

Stada kraczących kruków czarnych jak bezgwiezdna otchłań nocy.

 

Ciemno. Ciemno.

 

Ja tu byłem.

I jestem.

 

Jesteś tu jeszcze?

 

Widzę, jakby

wystające zewsząd ręce.

 

Jakieś kikuty wyrastające z ziemi. Spalone

 

Byłem tu

kiedyś,

będąc jeszcze.

 

I będąc znowu, nie byłem tu nigdy.

 

Ale jestem znowu, tak jak ty nie byłaś tu nigdy.

Albo byłaś od zawsze, tylko w miejscu nieistnienia.

 

Majaki. Majaki.

 

Zwidy.

 

Trwająca

nukleosynteza.

 

Wielki Wybuch. I znowu czarna otchłań. Wirujące dno. Wsysająca wszystko nicość.

 

W sąsiednim pokoju półmrok.

Na stoliku.

Na biurku stoi głowa z kamienia. Zresztą nie tylko jedna.

 

Całe ich roje.

 

Jakieś niedokończone popiersia. Wlepiające wzrok nie wiadomo w co.

 

Na podłodze lezące truchło w stosie rozsypanych piór i z czaszką jakiegoś ptaka. Jakiegoś dziobaka

bez oczu.

 

Gdzieś z ukrycia, dochodzi cichy szmer

nieskończonego wzrostu.

Miliony. Miliardy komórek. Tryliony nie wiadomo czego...

 

Czegoś nie stąd i nie stamtąd…

Czegoś, co zajmuje wciąż nowe obszary...

 

Na migoczących

ścianach

plamy zacieków.

 

Kreski popękanego tynku…

Jakieś gestykulacje

w ciągłych powtórzeniach, pertraktacje na migi.

 

Wśród cienistych sobowtórów rozchodzą się echa szyderczego śmiechu.

 

Zniża swój koszący lot ukrzyżowana

na strunach powietrza śmierć.

Jest coraz bliżej i oblizuje się lubieżnie.

Z rozwartym szeroko czerwonym łonem. Pulsującym wnętrzem.

 

Wilgotnym...

 

Poruszająca szczypcami. Wolno. Bardzo wolno...

 

Halucynogenne omamy. Głosy w mojej głowie. W głośnikach wielkich radiol nieustanne wezwania.

Komunikaty…

 

Na piaszczystej drodze.

W szmerze

straszliwej radiacji.

 

W szumie gorączkowej maligny, przemknęła gdzieś moja umarła już matka.

 

Przeszła w cichym utajeniu, w sennej godzinie. W piaszczystym pyle, któregoś dnia lata. Wśród

skwaru.

 

Mijam procesję splątanych ze sobą widm

o jednakowych twarzach. Zamazanych.

 

Korowód mgielnych oparów

jakiegoś cierpienia.

 

Przepływają. Płyną. Idą…

Cichym stąpaniem wypełniają ziemię.

 

(Włodzimierz Zastawniak, 2024-11-08)

 

 

 

 

 

Edytowane przez Arsis (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Poet Ka ... wczoraj  nawet gdy bywało potargane  bez makijażu  czasami dokuczało dziś   dziś gdy w sercu miłość    nostalgia pokazuje  w pełnym świetle  na scenie    wszyscy boją brawo ... Pozdrawiam serdecznie  Miłego dnia   
    • obojętnie czy będę obojętny? przechodzę obok ciebie mówisz czuję wyczuwam jakbyś mówiła mam cię sztuka jest czasem więc płynie złapałaś wodę która wbrew grawitacji prawom fizyki albo rozpuści lub wyparuje albo wsiąknie złap teraz powietrze głęboko odetchnij co teraz czujesz pustkę wypełnię lodem lawą lub orzeźwieniem powiedz tylko a odświeżacz zawieszę przy tobie  
    • bardzo, jestem za, każda wypowiedź w sztuce ma źródło choćby nienawiść, wbrew pozorom sztuka przez odpychanie ma swoich zwolenników, ogólnie dobrze, a nawet bardzo bo uczy jak napisać powiedzieć dosadnie mam dość, jak odtrącać i przetrącać kark miłości aby ta nie odrodziła się w nienawiść - brawo
    • @Berenika97Cóżeś Pani uczyniła, klawiatura mi spłonęła, jak coś więcej tu napiszę?, pozostało lapidarne tu zamilczę :))))) A poważniej, uwielbiam te przegadywanki z tobą :)
    • Possibilities I prefer the movies. I prefer cats. I prefer oak trees along the Warta. I prefer Dickens. To Dostoevsky. I prefer myself liking people to loving humanity. I prefer to have  needle and thread at hand just in case... I prefer the color green. I prefer not to claim that reason is always to blame. I prefer the odd men out. I prefer to leave ahead of time. I prefer to talk to doctors about  something entirely else. I prefer old grainy photographs. I prefer the absurd of writing poetry to that  of not writing at all. I prefer to celebrate love's odd anniversaries  rather than  those of every day. I prefer moralists who promise nothing at all. I prefer cunning kindness to the overly credulous kind.  I prefer life in plain clothes. I prefer countries conquered   to the conquering ones. I prefer to have doubts.  I prefer the hell of chaos  to that of orderliness  I prefer the Brothers Grimm tales  to the newspaper's front page. I prefer leaves without flowers  to flowers without leaves. I prefer dogs with unclipped tails. I prefer light-colored eyes,  because mine are dark. I prefer the hind. I prefer many things I haven't mentioned here, to many also not. I prefer zeros at free range to those lined up in a stat. I prefer insect time to the time of the stars. I prefer to touch wood. I prefer not to ask  how much longer or when. I prefer to take into account  the very chance  that being  has its own raison d'être     
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...