czasami mam skrzydła jak ołów

[viola arvensis]

czasami mam skrzydła jak ołów 

a czasem się z piór cała składam 

unoszę się wyżej niż umiem

i niżej niż mogę upadam

 

powstaję jak feniks z popiołów

lub sypię się cała jak z maku

i słodycz i gorycz rozdaję

i nie mam żadnego już smaku 

 

to życie mi ciągłym cierpieniem

to życie wciąż kocham nad życie

i kiedy już przyjdzie mi odejść

zapłaczę i spłonę w zachwycie

 

 

Edytowane 10 Września 2024 przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)

[Wędrowiec.1984]

@viola arvensis Wiolu, napisałaś niesamowicie piękny wiersz. Jestem zachwycony.

[FaLcorN]

@viola arvensis

Naturalność Twojej poezji i lekkość rymów to największe atrybuty Twoich słów. Pozdrawiam!

[viola arvensis]

@Wędrowiec.1984 tak mi miło.. 

Tak sobie mieszałam w garnku- wiersz wparował do głowy

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@FaLcorN bardzo dziękuję. Naturalność mam we krwi, no bo cóż innego wart mieć... 

 

[iwonaroma]

Super :)

 

[viola arvensis]

@iwonaroma Dzięki 🪻

[viola arvensis]

@Hiala bardzo dziękuję. Pozdrawiam serdecznie.

[Jacek_Suchowicz]

ślicznie

 

lecz życie się nigdy nie kończy

a nowe jest ponoć piękniejsze

bo ziemskie uroki się zwieńczą

nieziemskie u stóp naszych legną

:))

[viola arvensis]

@Jacek_Suchowicz super Jacku, jak zawsze. Dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Leszczym]

@viola arvensis Gracja, esencja gracji :) Brawo :)

[Amber]

@viola arvensis Ładnie ujęty w wierszu proces życia. Pozdrawiam :)

[viola arvensis]

@Amber Dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Leszczym jak miło, dzięki