Włóczykinierzy

[Florian Konrad]

żal patrzeć, szmulą się tacy całymi garściami,
sami straciwszy rozeznanie, gdzie i dokąd. 
jak raz się wyruszy na poniewieruchę 
– nie ma zmiłuj, 
trzeba dostrzępić się do końca, 
wydrążyć aż po najciaśniejsze zakamarki.

 

i tak tłuką drewniejące kości, samozwańczy konsyliarze 
Rady Nieistniejącej, odważnikowie o sercach jak 
postronki i głowach niczym szkiery,
którym najlepiej wychodzi gramolenie się na szalkę, 
by zeskakiwać cymbałami w dół, 
na złamanie krzyża.

 

krąży gorzki żart o tych spariasowańcach, że
mają niedorosłe dusze, więc po śmierci przyjdzie im 
przeczekiwać wieczność w niebiańskim powiecie 
dla zmarłych niemowląt i poronionych płodów
(bo gdzież wpuścić takich pomiędzy poważne zbawiuchy?!).

 

przegnać ich na czternaście i pół wiatru? dołączyć?
– zastanawiam się chwileńkę, dobrze znając odpowiedź.

układam plan wędrówki, żłobię linijki w powietrzu.
może uda mi się przewrócić Znak, 
wiecie, ten wszechdrogowy zakaz wjazdu, 
który, gdy tylko się go minie – ożywa i bije 
"przestępców" swoją tarczą, natychmiast schyla się

– i robi bęęęę! –  prosto w głowy, czy dachy samochodów.

pomocuję się z Prawem, postaram się złamać Mu kark.
wiem, nie będzie łatwo, 
zaryzykuję więcej, niż dużo.

 

a potem, o ile uda mi się przeżyć, usiądę 
w pierwszej lepszej knajpce i, aby wybić 
klina klinem, zamówię małą tragedię. 
w szkle, z palemką. na miejscu.
 

[Stary_Kredens]

@Florian Konrad masz swoją mowę, a to już dużo 

Kredens pozdrawia 

[Florian Konrad]

@Stary_Kredens Dziękuję i również pozdrawiam!

[Amber]

@Florian Konrad Jazda na zabój, czas na odpoczynek i drinka :)) Pozdrawiam.

[Florian Konrad]

@Amber Dziękuję!