Monika Osińska Opublikowano 19 Maja 2005 Autor Zgłoś Opublikowano 19 Maja 2005 Ludziom się zdaje, że są ‘na zawsze’, Że nie doścignie ich kres żywota. Zapominają lub wiedzieć nie chcą, Że człowiek to bardzo krucha istota. Lubią odkładać wszystko ‘na później’, I delektować się każdą chwilą. Myślą, że życie może trwać wiecznie. Kto im przypomni, że bardzo się mylą? Jak się wybiorą na krótki spacer, Za mury najbliższego cmentarza, Tam im powiedzą na grobach daty, Że młodym ludziom też śmierć się zdarza...
StukPuk Opublikowano 21 Maja 2005 Zgłoś Opublikowano 21 Maja 2005 Auć... banalnie wyszło, nawet bardzo, a szkoda... może warto by było w kruchości ludzkiego życia pokazać coś co nie było mówione tysiące razy? przemyśl ten wiersz jeszcze raz bardzo dokładnie, bo na razie nie jest dobrym wierszem... szkoda pozdrawiam ciepło Iga
Michał Barański Opublikowano 22 Maja 2005 Zgłoś Opublikowano 22 Maja 2005 doradzam pisanie prozą; uwagi - zbyt banalnie, kawa na ławę, pierwsza i druga zwrotka to właściwie to samo... pozdrawiam i życzę powodzenia:)
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się