Dziewczyna z perłą w uchu

[chimer-A-nielska]

Spoglądała z obrazów zawsze ta sama. Bliska i bezpośrednia. Uwielbiał, gdy była tak na wyciągnięcie ręki. Miał w pamięci jej intrygujące rysy, tajemniczy uśmiech. I troskliwe dłonie, którymi za każdym razem ze zwykłą sobie lubością gładziła puszysty dywan, stare krzesło. Taką ją zapamiętał.
Żyli bardzo skromnie, ale jednak szczęśliwie. Taka była cena tego, że pragnął być artystą – nie rzemieślnikiem. Miał ją i swoje płótna. Wystarczyło. Jednak potem...nagle, bez ostrzeżenia... zniknęła. Dusza płonęła w rozpaczy.
Obrazy rozmywały się w potokach łez. Nie wierzył już zmysłom. Czy była snem? Piękną nimfą, którą znudziło życie śmiertelników, więc niesiona wiatrem udała się na Olimp? Cierpiał. Nastała długa noc. Słońce i księżyc nie pojawiały się.
Dzieci rosły. Drobna blondyneczka przestała się już bawić szmacianymi lalkami. Im bardziej stawała się podobna do matki, tym patrzenie na nią sprawiało mu większy ból. Lecz cóż to sprawiło – może głos zza grobu, czy może jakaś inna siła nadludzka – odzyskał zainteresowanie światem. A może była to po prostu mała, biała kuleczka? Niewielki kolczyk?
Perła...
Zobaczył ją po raz pierwszy od TEGO dnia i... nadal robiła ogromne wrażenie. Mimo upływu lat.
Zawołał córkę. – Załóż ją. Teraz usiądź spokojnie i staraj się nie ruszać. O tak...
Dziewczyna posłuchała. Sięgnął po pędzel i narzędzie natychmiast ożyło. To straszne otępienie, które dotąd przygniatało go na co dzień, minęło bez śladu. Z każdą sekundą oczy coraz bardziej roziskrzały się. A przecież widok swej córki, ubranej w proste domowe szaty, nie mógł spowodować takiej reakcji! Jakże daleko było jej do wizerunku matki, która zawsze emanowała chłodnym majestatem. Jak przystało na damę.
A jednak to jej spojrzenie... Niepewne, nadmiernie łagodne. Tajemnicze. Lekko rozchylone usta, jakby się stale czemuś dziwiła.
Rzucił pędzel. Wybiegł.
Chciał naprawić te lata zamknięcia w sobie, więc biegał po ulicy oglądając wszystko, co możliwe, zagadując ludzi i śmiejąc się często. Nad szarym oceanem nicości zakrólowało słońce. Był taki, jak wtedy, gdy ramię w ramię przechadzali się po wąskich uliczkach komentując każde wydarzenie i naśmiewając się do woli. Powoli ogarniała go wielka radość.
A perła? Po skończeniu obrazu, została ułożona na aksamitnej poduszeczce. Była w końcu rodzinnym skarbem. A wszystko zaczęło się, gdy pewien artysta zrozumiał, że była przyczyną wszystkiego w jego życiu. Nieodmiennie stanowiła część jego duszy. Zrozumiał, że ona trwała w nim zawsze.

[Leszek_Dentman]

Miła historyjka. Po ponurych, pełnych przemocy opowiadaniach Krzysztofa, taka chwila refleksji, jaką wywołuje twoje opowiadanie każdemu jest chyba potrzebna.
Jeden zgrzyt- proste, domowe SZATY

[aksja]

ładnie napisane. potrafisz ując swą łągodnościa i głebia przemysleń, że..warto żyć, i nosić w sobie wspomnienia, ktore z czasem juz nie ranią.
pozdrawiam

[chimer-A-nielska]

straszne dzieki za komentarze!!!
to akurat najstarszy z tekstów ewentualnie nadających się do pokazania komukolwiek, więc chciałam sprawdzić czy takie moje małoletnie wynurznia nadają się w ogóle do odczytu:)

[Jay Jay Kapuściński]

wow,
bardzo lubię ten obraz, na filmie również byłem,
domagam się więcej tego typu :)


pozdr.

[j.renata]

akupunktura -cudowna metoda na łagodzenie dolegliwości i te cudo, zrodzone w cierpieniach
PIĘKNIE SPLATASZ SZTUKI PIĘKNE
DOZUJESZ PORCJE ZE STARANNOŚCIĄ MEDYKA
Urzekłaś mnie tym przekazem

[jacek 22]

sentymentalne i miłe opowiadanie;
przyjemnie się czytało;
pozdrawiam - jacek.

[Michał Gołębiowski]

Również mieszane uczucia. Mimo wszystko, chociaż chciałbym przejsc na konkretyną stronę... Za którkie - to raz. Po drugie - poetyka zbyt nieporadna tam, gdzie można by było ją wspaniale uformować.