Sara Teasdale - Pogrzebana Miłość (Buried Love)

[Andrzej P. Zajączkowski]

Pogrzebię mą miłość znużoną
Pośród drzew korzeni,
W wysokim czarnym lesie
Ukrytą wśród cieni.

 

Nie będzie kwiatów przy głowie
Ni nagrobka bryły,
Bo usta tak bardzo kochane 
Słodko-gorzkie były.

 

Nie przyjdę więcej do grobu
Bo zimno jest w lesie.
Lecz pozbieram tyle radości
Ile ręka uniesie.

 

Całe dnie będę w słońcu stała
Gdzie wiatr wieje z mocą,
Lecz och, by nikt o tym nie wiedział
Będę płakać nocą.
 

I Sara:

I shall bury my weary Love
Beneath a tree,
In the forest tall and black
Where none can see.

 

I shall put no flowers at his head,
Nor stone at his feet,
For the mouth I loved so much
Was bittersweet.

 

I shall go no more to his grave,
For the woods are cold.
I shall gather as much of joy
As my hands can hold.

 

I shall stay all day in the sun
Where the wide winds blow,
But oh, I shall weep at night
When none will know.
 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - ciekawie piszesz - znaczy tłumaczysz - 

                                                                                          Pzdr.

 

                                                        

[poezja.tanczy]

@Andrzej P. Zajączkowski

Łzy, co w potok uderzają

Potok, niektórzy nie dowierzają

 

Kobiety mają niesamowite czucie życia

Świetny wiersz!

 

Pozdrawiam miło,

M.