Elizabeth Barrett Browning - Sonet XLIII (Sonnet XLIII)

[Andrzej P. Zajączkowski]

Jak ja cię kocham? Niechże policzę pomału.
Kocham głęboko, szeroko i tak wysoko
Jak sięgnie dusza, gdy nie zobaczy jej oko
Do kresu istnienia i łaski ideału.

 

Kocham cię w każdej codziennej potrzebie małej,
Czy świeci słońce, czy ogarek skwierczący.
Kocham wolna, jak ludzie o prawa walczący. 
Kocham czysta, jak oni gdy odrzucą chwałę.

 

Kocham z namiętnością, którą kiedyś włożyłam 
W dawne żale i mą dziecinną wiarę mając.
Miłością, którą zdało mi się, że straciłam

 

Razem ze świętymi. Kocham cię oddychając,
Śmiejąc się i płacząc; I Bogu zawierzyłam
Że w śmierć odejdę jeszcze mocniej cię kochając.

 

I Elizabeth (1845):

 

How do I love thee? Let me count the ways.
I love thee to the depth and breadth and height
My soul can reach, when feeling out of sight
For the ends of being and ideal grace.

 

I love thee to the level of every day's
Most quiet need, by sun and candle-light.
I love thee freely, as men strive for right.
I love thee purely, as they turn from praise.

 

I love thee with the passion put to use
In my old griefs, and with my childhood's faith.
I love thee with a love I seemed to lose

 

With my lost saints. I love thee with the breath,
Smiles, tears, of all my life; and, if God choose,
I shall but love thee better after death.
 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - podoba się  - 

                                                Pzdr.

[poezja.tanczy]

@Andrzej P. Zajączkowski

W miłości, pewne zapewnienie

Że ma sens ludzkie istnienie

 

Świetny wiersz wybrałeś

Pogodnej soboty

M.