Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Balkon

Stalówka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Stalówka

Stalówka

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Druga połowa lutego. 

Za oknem szaroburo. 

Jak na tę porę roku 

jest dość ciepło 

i ani krzty śniegu. 

 

Na balkonie 

balustrada pokryła się rdzą. 

Wiosną 

wraz z wiosennym sprzątaniem 

oczyszczę balustradę 

szczotką drucianą, 

pokryję farbą śnieżno-białą. 

 

A kiedy nowy dzień wstanie 

na poręczy balustrady 

zawisną skrzynie 

ziemią wypełnione. 

Zasadzę w nich ulubione kwiaty 

czerwone i białe pelargonie. 

Edytowane przez Stalówka (wyświetl historię edycji)
3
Nata_Kruk

Nata_Kruk

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Stalówka... weszłam dla tytułu.. balkon.. o czym to będzie.

Powoli robi się wiosennie i fakt, balkony do pucowania. Podałam małe uwagi,

dwukrotne powielenie słowa - balustrada. "Na poręczy zawisną.. skrzynie", wystarczyłoby..(?)

W II- giej, wiosną - wiosennym, może jednak zrezygnować ze słowa, wiosną... wiosenne sprzątanie 'mówi', że wiosną.  Jest także miły akcencik na koniec, że pelargonie białe i czerwone... :)

Autorkę przepraszam za grzebanie w treści, ot.. po prostu moje spojrzenie na całość.

Serdecznie pozdrawiam.

 

ps. wylogowało, ale nie straciłam postu.

 

 

 

 

Edytowane przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)
Stalówka

Stalówka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano (edytowane)

@Nata_Kruk dziękuję za uwagi  ale treść tego wiersza została przeze mnie sformułowana właśnie tak, zgodnie z zamysłem. Jedyne z czym się zgadzam to użycie wyrazu dzionek (może i archaizm) ale funkcjonuje w obiegu i tak mi pasowało. Pozdrawiam.

@Sylwester_Lasota Witam i dziękuję za reakcję. Za oknem mamy właściwie przedwiośnie. Mam nadzieję, że wiosna nie będzie się ociągać a może zrobi nam miłą niespodziankę? Pozdrawiam.

Edytowane przez Stalówka (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...