trzymam się

[Anna_M.]

nieboskłon wstrzymuje oddech
sinieje do granic wytrzymałości

na chwilę przed ulewą przeczucie
tajemniczo mruży we mnie oczy

szarość to najcięższy z kolorów

ściskam w dłoni lazurową kulkę
by nie przygniotły mnie chmury


bo wiem jak zgrabnie
kumulują się we mnie burze

[Samo zło]

zostawiam ślad po sobie; byłam, widziałam, ale jeszcze nie wiem, czy mi się podoba. na pewno nie mówie stanowczo nie- ale nad konketniejszym komentarzem muszę się zastanowić. pozdrawiam-Samo zło

[Agnes]

trzymaj się :))) i tak trzymaj:)))

ehh...co ja tu będę pisać, skoro dałaś nam do przeczytania kolejny dobry, mąrdy wiersz...
zgadzam się z tą szarością...nic nigdy nie jest czarno - białe...może szkoda, ale z drugiej strony, to chyba mimo wszystko dobrze...

chyba wycielabym 'bo' w przedostatnim wersie

ale ogólnie bardzo, kolejny na t a k

pozdr. serdecznie
Agnes

[karolina p.]

Uwielbiam tego typu wiersze.Pochłaniają mnie bez reszty.Dobre,wrażliwe metafory.pozdrawiam:)

[Anna_M.]

Samo zło - czekam...

Agnes - Na razie się trzymam:) I Ty też się trzymaj :) A szarość okazuje się, paradoksalnie, coraz bardziej skomplikowana. "Bo" na razie zostawię, ale pomyślę czy by nie warto odchudzić o nie wiersza, ale tak mi jakoś to "bo" "leży". Pomyślę. Dziękuję za opinię:)

Pansy - Dziękuję Ci baardzo za opinię. Miło mi, że mój wiersz dał choć trochę przyjemności:) Pozdrawiam niechmurnie ;)

karolina p. - Miło, że zajrzałaś, dziękuję za dobre słowa.Dzięki!Pozdrawiam:)