Kasia Koziorowska Opublikowano 13 Lutego 2024 Zgłoś Opublikowano 13 Lutego 2024 identyczne są nasze smutki dostrzegam w lustrze twoją słodko-kwaśną twarz kilka płowych łez pewnego wieczora napotkałam jakąś duszę była zbyt płochliwa aby wytrzymać ten świat nie znam języka mojego życia nie znam słów które mogłyby określić przerażony samym sobą czas wierzę w poranek kiedy to z bezsenności budzą się przypowieści ogrom jutra przeraża lecz jesteśmy gotowi zburzyć ten mur prześwietlone do cna myśli naznaczone fantazje jak daleko stąd do wolności jak długo potrwa zanim zrozumiem tutejszy wszechświat dlaczego samotność bywa tak kurczowo nagminna skoro czekamy na właściwy pociąg 4
Wędrowiec.1984 Opublikowano 23 Marca 2024 Zgłoś Opublikowano 23 Marca 2024 @Kasia Koziorowska A ja lubię samotność. Mam jej w życiu stanowczo zbyt mało. Ech, napiszę Ci... Nie pamiętam już kto to powiedział, ale czytałem swego czasu wypowiedź o Fryderyku Chopinie. Jemu współczesna osoba zwierzyła się, że Chopin jest geniuszem, owszem, ale jest zbyt delikatny na ten świat.
Gizel-la Opublikowano 23 Marca 2024 Zgłoś Opublikowano 23 Marca 2024 @Kasia Koziorowska poruszył...bardzo głęboki, refleksyjny mimo przebłysków nadziei smutny
Łukasz Wiesław Jasiński Opublikowano 9 Grudnia 2024 Zgłoś Opublikowano 9 Grudnia 2024 A nie lepiej wstrzymać? Łukasz Jasiński
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się