Mrok

[Triengel]

Uratował wiele dusz
Oddał wszystko to co miał
Dla tych niezliczonych uśmiechów
Gromkich braw i podziękowań

Mimo to coś trapiło go...

Dzieci biedne odział
Nakarmił i napoił
Dom swój oddał
By uszczęśliwić je
I schronienia odrobinę dać

Ale wciąż coś niepokoiło go...

Smutnym nadzieję dał
Na lepsze jutro
Sukces zaczęli osiągać
I są wreszcie szczęśliwi

A on dalej cierpiał...

O pomoc bał się prosić
Nie wiedział już co zrobić
Od lat to samo uczucie
Mrok ten daje o sobie znać
Skąd się to wzięło
Nie ma pojęcia
Jedyne co czuje to ból
Samotność i przygnębienie

Niby jedna rzecz mu pozostała...

Ale tego nie zrobi
Nie podda się
Nie przegra walki tej
Zrobi wszystko by pomagać dalej
Bo tylko to jest w stanie
Zapewnić lekki uśmiech na jego twarzy...

[duszka]

@Triengel wydobywając innych z mroku musiał sam się w nim zanurzać... Czy to było jego powołanie, czy może zaniedbanie samego siebie, wartości własnego zycia i prawa do szczęścia? Nie wiem... Poruszył mnie Twój wiersz. Pozdrawiam :)

[Leszczym]

@Triengel Słyszałem, że sporo szamanów szereg chorób przenosi z pacjenta na siebie, co później muszą odchorować i to przez długi czas...