Studio MMA

[Maciej Sawa]

Gong wybił  do reszty - publikę, wątpliwość. Skleił

rozmach z sensem, ciosy z gardą, taboret z decyzją.

Nie - drogi, i nie - kochany. Twardziel. Czuły na dźwięk,

 

jak mikrofon na kablu upuszczony z rampy, wyciągający

szyję do gwiazd. A w przerwie - rdzeń obszyty skórą, pętla

z bawełną. Membrana, puszka, w której topią się fale, magnes

z opróżnioną cewką nad trotami z ręcznikiem. Strzał na wiwat?

Sierp gapiów zwieńczy dzieło, a wykrzywi korytarz. Prowadzący

 

sędziom głos zabrał, sam wymownie milcząc, nad aktem. Drukiem

czas leci, cień krąży (obszedł tarczę), unosi się duch. Słodkawy

zaduch mrozi krew w żyłach. Wiotkie barki pełne szkła, i fusów.

[Kasia Koziorowska]

Poezja zdecydowanie z najwyższej półki. Z przyjemnością będę do Ciebie wracać. Pozdrawiam serdecznie.

[Leszczym]

@Maciej Sawa Jak wyżej, no naprawdę bardzo interesujący ten wiersz. Kompletnie niebanalny :) Brawa !!!!

[kwintesencja]

@Maciej Sawa imponujące słownictwo

[Maciej Sawa]

Kasia Koziorowska

Leszczym

kwintesencja

Dziękuję ślicznie za obecność i pokrzepiające słowa.