Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

@beta_b Chodzi o prawa autorskie do jego wierszy. Jeśli się nie mylę i nie zaznaczył tego inaczej w testamencie to prawa te przechodzą na rodzinę. Więc to chyba właśnie z jego rodziną musiałabyś się z kontaktować. Poczekał bym z tym jednak na Twoim miejscu.

Opublikowano

Przykro i żal :( 
Lubiłam z nim rozmawiać i wymieniać uwagi. 
Kondolencje nie tylko dla rodziny, ale dla wszystkich, którzy go opłakują.

Niech spoczywa w pokoju ♥. 
 

Opublikowano

Pamiętam początki, kiedy zaczął wstawiać swoje pierwsze publikacje.

Potem bardzo się rozwinął doszły inne rodzaje twórczości i w końcu limeryki,

w których był naprawdę niezły. Przykro, lubiłem Franka i myślę,

że się jeszcze spotkamy.

Sprawdziłem priv, bo sporo tam pisaliśmy o różnych technikaliach, niestety

wszystko zniknęło. Szkoda bo sporo Jego wierszy tam miałem, być może i ten Beciu,

o który pytasz.

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Przed miesiącem Franek poprosił o usunięcie konta, niestety w takich przypadkach usuwane są także wiadomości. Dopytywałem czy usuwać wszystkie utwory - i tego nie chciał, więc na portalu pozostały teksty, które sam pozostawił. Najwygodniej dotrzeć do nich przez wyszukiwarkę, np:

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Opublikowano

@beta_b Może dobrze byłoby założyć wątek który admin przypnie do forum o tych którzy odeszli z linkami do ich twórczości, Iwa teraz Franek.K - choć tyle zrobić za ich wkład do strony.
Zwracam się też do tych, którzy znali i wiedzą o takich osobach z forum.

Opublikowano

@beta_b

A jeszcze niedawno wspominaliśmy na prv naszą młodość, wspólne ścieżki.

Prawdopodobnie spotkaliśmy się kiedyś wiele lat temu.

Mieliśmy wspólnych znajomych.

 

A potem zaraz usunął konto. Dosłownie chyba następnego dnia.

Zapowiadała się ciekawa znajomość, a teraz dowiedziałem się o jego śmierci.

Dziwne jest życie.

Niestety już nie poznamy się lepiej.

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Nata_Kruk świetne, uśmiechnęłam się pod koniec :⁠^⁠)
    • Czasem wezmę wiadomości na ruszt i prześledzę tok wydarzeń   wojny i kataklizmy pójdą w ruch i założą kaganiec na ziemię   tragedia oślepi mnie nie zrozumiem czemu tak źle   na drodze znów niespokojnie piję wino gniewu czemu tak nierozsądnie   prawica łamie zasady jeśli jakaś istnieje wybiorę siatkę tajemnic spisek węszę.  
    • Czerwony promyk świtu — jeszcze płaski zapodział się w krągłości ust gorących. Przy brzegu żółwie jak jaskry. Pootwierały ptaszęta gardła blade. Krople dzwonią za                                   wodospadem.
    • @Alicja_Wysocka Spoko, nic się nie stało, niektórym polityka za bardzo weszła w krwiobieg i nie widzą życia poza nią @bronmus45 A czy ja wspomniałem gdzieś Kaczyńskiego czy Tuska. Proszę zostawić swoje projekcje  gdzieś z boku. Skoro Młynarski nie chciał tego publikować, to Pan też nie powinien. A po drugie złamał Pan prawa autorskie, bo na publikację jakiegokolwiek utworu Wojciecha Młynarskiego potrzebna jest zgoda właścicieli praw autorskich, czyli prawdopodobnie rodziny.
    • Kolejny utwór z serii "Echo":     Wrzaski – słychać wiry, głosy Szczęk siekier, toporów, mieczy Z prawej, lewej śmierci ciosy I ból ludzki – człowieczy   Siekają ciała, wyblakła nadzieja Tylko krew i ścięte głowy W oczach upiornych cieni zawieja Tnie świat na dwie połowy   I sen, i prawda gdzieś pomiędzy W ferworze wzrok mętnieje I trwoga, i rozpacz, mrok nędzy Miesza się, pęcznieje   W krwi zwłoki – przeżyte Na zbrojach krwawe znaki Ciała pocięte, mgłą nakryte I ulga, bo ból znikł wszelaki   A tam dwóch krzyczy, śpiewa Wśród obłąkanych rycerzy Swym krzykiem żywych zagrzewa Bez modlitw, pacierzy   Ze śpiewem tną i walczą Mieczami i krwią świeżą Obecność swoją znaczą Pod stopami trupy leżą   Nikt nie wie skąd siłę I skąd biorą natchnienie A w środku krew przez żyłę Czerwonym strumieniem   Lecz buch i buch, i po chwili W błoto ciężkimi kroplami Martwi – ci co żyli W żyle krew nie strumieniami   Lecz martwą, zastygłą rzeką Co nurt swój wstrzymała I upiór pod powieką I śmierć uparta – wytrwała
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...