Zmorzona

[ot i anka]

Szczypta rozpamiętania
W roztworze zapomnienia

(wybijam rytm o kant stołu)

rozpuszczony smak zimy
tłumaczy się słońcem

(echo szturcha mnie szeptem)

alabastrowy dotyk
budzi mnie chłodem

( wyziębiony odgłos tuli do snu)

porywa mnie
płonąca żyrafa

(kursuje wśród wspomnień)

[Irma]

niby nie jest zle, niby nic nie razi i forma tworzy zgrabna calosc. coz z tego skoro mnie ten wiersz nie porywa? czytajac go mam wrazenie, jakgdybym czytala wiersz kogos, kto sili sie by wiersz napisac. przykro mi, ale nie podoba mi sie i to tylko moja skromna opinia.
Pozdrawiam, Paula.

[Arkadiusz Nieśmiertelny]

Jest kilka dobrych pomysłów... np techniczny, żeby przeplatać nawiasy z normalnym tekstem... hmm może brakuje porywającego zakończenia, choć "(kursuje wśród wspomnień)" jest niezłe, to napisane w nawiasie, nieco inaczej nastawia czytelnika... hm radziłbym skasować znaki nawiasu... pozdrawiam ciepło

[Freney]

Ech, to interesowne podejście do wiersza; dwa porządki niczemu nie przeszkadzają, a sporo dodają, więc nawiasy odejśc nie mogą! rozpamiętania - zapomnienia tworzą rym semantyczny, a przy okazji zwykły rym - ni to konsonans ni to asonans, i to też musi zostać :) Dali i Grochowiak pewnie potupują przyjemnie w grobach na tę płonącą żyrafę, która z kolei miło kontrastuje z alabastrem, który nie wiem czy jest taki znowu chłodny (z gipsem różnie bywa :D). Moim zdaniem bardzo fajna wrażeniówka, z pewnością oceniam lepiej niż "tato"; żywy rytm, odrobinka pazura. W porządku absolutnie.