zrzutka.pl

[Anna_Sendor]

no i nie poszłam za przykładem

zdrowych jak rydze ciotek babek

sióstr z grzeczniejszymi  genami

sióstr z pomyślniejszych statystyk

 

tych zer w rachunku

za dużo jak dla mnie

więc oto jestem

a carcinoma mammae

dotąd po cichu po ciemku

przechodzi w status publiczny

 

może wyskoczę ci

gdzieś pomiędzy reklamą ekoczegoś

a radą jak można szybko zrobić formę   

pomiędzy jednym a drugim etatem

 

może to jeszcze będę ja

ta druga od lewej na wspólnym zdjęciu

robionym na zjeździe absolwentów

szkoły przetrwania

za dziesięć lat

[poezja.tanczy]

@Anna_Sendor

Zrzucić się nie sztuka

Ważne, czy życie to nauka

 

Miło się czytało

Pozdrawiam serdecznie :)

[beta_b]

Nie wiem, czy odciąć podlir od autorki i analizować zrzutkę na leczenie, czy współczuć doświadczenia. Mam za sobą i przed sobą podobne sytuacje. Nie zbierałam na leczenie, póki co idę po taniości, ale nie wiem co będzie dalej. Może znowu się wywinę bokiem?, czego życzę i peelce. A zbiórka na życie między zbiórką na wypad w Himalaje jest tak samo prawdziwa. To tylko narzędzie. Pytanie, co wesprą darczyńcy. bb

Edytowane 3 Grudnia 2023 przez beta_b (wyświetl historię edycji)

[Anna_Sendor]

@poezja.tanczy Bardzo dziękuję i pozdrawiam.

@beta_b Dziękuję za przeczytanie i komentarz. Temat onko-leczenia w naszym kraju jest bardzo trudny. I wiąże się z wieloma absurdami, jak na przykład niewykorzystany potencjał niewyobrażalnie drogiego sprzętu do terapii protonowej w Bronowicach. Sprzęt jest, korzyści niewiele. Pacjenci onkologiczni (i nie tylko) w naszym kraju często skazani są na podwójną traumę: przyczyną jednej jest choroba, przyczyną drugiej - konieczność upublicznienia tak prywatnych spraw jak choroba, aby ratować życie - z braku odpowiednich rozwiązań systemowych. Wielu bliskich mi ludzi musiało zdecydować się na taki krok, choć wiem, ile ich to kosztowało, jak było trudne i niekomfortowe. Nieraz długo się zbierali na odwagę. I tu rodzi się mój duży bunt i współczucie, z drugiej strony - tyle pieniędzy w tym kraju przeznacza się na bzdury. Sama wspomagam zrzutki, bo wielu chorych nie dostanie innej szansy na odpowiednie leczenie. Tu przychodzi mi na myśl także doświadczenie mojej znajomej z ciężko niepełnosprawnym dzieckiem (urodziło się ze zdeformowanymi kończynami). To, co oferował im polski system leczenia, to posadzenie tego dziecka na wózek. I tyle. Dzięki składkom dziecko chodzi na protezach. Ale dla znajomej bardzo trudne było wejście z ich sytuacją do sfery publicznej. 

[Radosław]

Bardzo trudny i poruszający temat ujęty w formę, która nakłania do  refleksji. Mimo, że w moim odczuciu tekst ma w sobie pierwiastek ironii, to wydje mi się empatyczny i wypełniony współczuciem. Wart przleania na papier. 

 

Pozdrawiam 

Edytowane 3 Grudnia 2023 przez Radosław (wyświetl historię edycji)

[Anna_Sendor]

@Radosław Dzięki za Twój komentarz. Ironia słów to tylko drobna namiastka ironii życia. Zauważyłam, że często sami chorzy wypowiadają się z ironią czy nawet humorem o różnych elementach swojej choroby - to pewnie też próba złapania jakiegoś dystansu. Bez humoru/ironii w wielu sytuacjach po prostu zwariowalibyśmy. Trzymaj się!

[Leszczym]

@Anna_Sendor Strasznie fajne :))

[Anna_Sendor]

@Leszczym Dziękuję Ci! Pozdrawiam.

[violetta]

Takie życie to bajka:)

[Nata_Kruk]

Anno... spodobał mi się komentarz.. Radka.. podpisuję się pod jego słowami.

Pozdrawiam.

[Anna_Sendor]

@Nata_Kruk Pozdrawiam Cię i dziękuję za zatrzymanie:).

@violetta Albo niebajka:). Pozdrawiam i dziękuję za czas i czytanie.