Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Życie, czy sen?

promyki.dobroci
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

promyki.dobroci

promyki.dobroci

Opublikowano
Opublikowano

A przejrzysty będzie czas,

Transparentny - niezauważalny,

Żar naszych emocji, chłodny

Gdy poddamy się tej chwili,

Teraźniejszości poczujemy się godni

 

Zaplątani w cudzego życia sieciach,

Postradaliśmy zmysły, żyjąc tylko nimi

Przekomarzając się z odbiciem w lustrze,

Wierząc w swoje własne twarze

 

Zostaw wszystko czego nigdy nie posiadałeś,

Zabierz to co już masz w sobie,

Ujrzyj płótno co kryje się pod obrazem

Z dala od krainy marzeń, przeszłości poparzeń, przyszłościowych wydarzeń.

6
promyki.dobroci

promyki.dobroci

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@duszka Jutro dodam kolejny wiersz, niestety można dodawać tylko jeden na dzień. Jestem tu nowa i nie wiedziałam… nie mogę się doczekać. Cieszę się, że komuś się podoba. Póki mnie nie stać na wydanie tomiku poezji co jest moim największym marzeniem, będę publikować tutaj 

 

dziekuje Ci jeszcze raz, że jesteś 

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • aniat.
      Miłość śliczna

      Przez aniat. · Opublikowano

      Słowem mnie kochasz, słowem całujesz, pożądasz, pieścisz i adorujesz. Ja cię dotykam swoim obrazem, niby osobno, a jednak razem.   Bo to jest taka miłość śliczna, miłość platoniczna.   Odległość dla nas jest sprzymierzeńcem. Nie obiecywać, nie żądać więcej. Trwać w miłowaniu, jak w zawieszeniu, pragnienia swoje zostawiać w cieniu. Nie tracić zmysłów, nie żądać więcej, O krok się cofać, kiedy goręcej.   Bo kiedy słowo ciałem się stanie, ta nasza miłość istnieć przestanie. Codzienność zburzy i proza życia, będzie to miłość nie do użycia.   Bo to jest taka miłość śliczna, miłość platoniczna.
    • Berenika97
      Wenerolog

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Migrena   Niesamowita, turpistyczna wizja. Ten wiersz nie prosi o uwagę, on ją wymusza zimnym wziernikiem. Świetne metafory! Tekst, który działa na kilku poziomach jednocześnie i na każdym jest precyzyjny jak narzędzie chirurgiczne. Na powierzchni - wizyta u wenerologa, diagnoza, procedura. Dla mnie to nie jest wiersz o chorobie, ale o tym, co dzieje się z intymnością, gdy trafi w tryby systemu - medycznego, społecznego, ontologicznego. Lekarz bez twarzy to nie postać - to instytucja. Wziernik to nie narzędzie - to metafora każdego spojrzenia, które zamienia człowieka w dokumentację. "Ja przechodzi w to" - to zdanie mogłoby być kluczem do całego tekstu. Ale najbardziej uderza koniec - ulga, że jest kompletny jako "ropiejąca prawda" - człowiek w tym systemie zaczyna w nim szukać potwierdzenia własnego istnienia. Piszesz o tym w sposób magnetyczny. Świetny tekst!
    • Berenika97
      Gdzie rdzewieją miecze: 43. Salmakida - Twierdza, która sama umarła

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk   To wstrząsający zapis agonii. Salmakida nie zostaje zdobyta mieczem, lecz pożarta od środka przez czas, głód i beznadzieję. Narrator patrzy na to chłodnym okiem kogoś, kto widział niejedno, ale tutaj dociera do granicy człowieczeństwa. Wiersz zaczyna się od najbardziej podstawowych instynktów. Głód i pragnienie stają się jedyną rzeczywistością. Fragment o „kościach w zupie” i pytaniu „czyje” jest najbardziej makabryczny. Sugeruje, że w oblężonej twierdzy zatarły się granice moralne. Towarzyszy temu bunt przeciw bogom - chce, by „też poczuli głód”.   Rozpada się wspólnota - ludzie przestają być braćmi broni, a stają się potencjalnymi ofiarami lub oprawcami. Świetna jest teza, że prawdziwa klęska dzieje się w głowie, a nie na murach. Przeciwnikowi wystarczyło poczekać - Salmakida „umarła sama”.   "Wiatr udający życie" - kiedy wróg w końcu wchodzi do środka, nie zastaje bohaterów ani nawet godnych litości ofiar. Zastaje pustkę. Narrator nie opisuje bitwy, opisuje znikanie. „Świat się kończy , w mojej głowie , po kawałku” - gdy ginie obserwator i jego wartości, świat zewnętrzny przestaje istnieć.    Świetny tekst - jak zawsze!  Weszli. Mają tarcze z brązu, w których odbija się nasz wstyd. Słońce ich kocha. Mówią tym samym językiem co ja. Ale ich słowa są twarde jak oliwki, moje - sypią się jak popiół.
    • Magdalena
      ziemia a niebo

      Przez Magdalena · Opublikowano

      @bazyl_prost co znowu muchomorzę, chcesz żebym poszła?
    • Berenika97
      Nicość

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Migrena   Jeśli moje analizy mają głębię, to dlatego, że Twoje wiersze ją mają. A jeśli się uśmiechasz - to wiedz, że właśnie wywołałeś podobny uśmiech po tej stronie. Pozdrawiam. :)))

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...