Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

      Morze biało-czerwonych flag...

Urzekające pięknem tajemniczych fal,

Rozpryskujących się na zabytkowych kamienic klifach,

Tego jednego szczególnego dnia…

W dwóch świętych barwach jedynie się mieniące,

Bieli przeczystej i czerwieni skrzącej,

Tysięcy flag powiewających dumnie,

I namalowanych na policzkach okraszonych rumieńcem…

 

Kiedy dnia tego ostry chłód jesienny,

Perli skrzącym rumieńcem policzki dzieci,

Które przybyły z rodzicami na marsz coroczny,

Dla swej umiłowanej dziecięcym sercem Ojczyzny,

Ich rumiane twarze dziecięce,

Dla flag biało-czerwonych pozłacanym są drzewcem,

Choć na policzkach namalowanych jedynie pędzelkiem,

Na sercach wykutych pamiętnych przeżyć rylcem…

 

Morze biało-czerwonych flag...

Niczym włosy księżniczki Waleski rozpuszczone przez wiatr,

Niczym blask zaklęty w spojrzeniu króla Bolesława,

Odbitym na ostrzu prastarego Szczerbca…

Niczym wyłaniające się z wiru pradziejów,

Płynące niespiesznie dzieje dynastii Piastów,

W rozgałęzieniach licznych strumyków,

Będących odnogami jednego Piasta rodu…

 

Niczym prastare rzeki rwące,

Padające niespiesznie w morze spienione,

By otulone jego ogromem,

Odrodzić się na nowo w morskich fal pędzie,

Tak przesławnego rodu Piastów dzieje,

Porwane wielkiej historii pędem,

Zatonęły w głębinach wieków unieśmiertelnione kronikarzy piórem,

By odrodzić się w milionów Polaków patriotyzmie…

 

Morze biało-czerwonych flag…

Ten nasz bezcenny duchowy skarb,

Cenniejszy od srebra czy złota,

Cenniejszy od blasku zatopionego w najkosztowniejszych klejnotach…

Wykuty z bezcennego kruszcu,

Dumnych Polaków szczerego patriotyzmu,

Dnia tego wydobywanego z głębin serc milionów,

Rzewnymi emocjami miast żelaznych kilofów...

 

Skarb którego nie można złożyć w ofierze,

Przed wyobrażającym demona pogańskim posągiem,

Ni spopielić na wieki w całopalnej żertwie,

By nie pozostał najmniejszy ślad wspomnień…

Taki, którego nam wykraść nie można,

Przetopić, zastawić ni sprzedać,

Ni u trzęsącego połową świata biznesowego magnata,

Ni u starego zawistnego pasera…

 

Morze biało-czerwonych flag…

Niczym namalowany ręką mistrza przepiękny obraz,

Budzący zachwyt w całego świata muzeach,

Zazdrość w zawistnych paserów spojrzeniach,

Którego płótna mrocznych czasów upiory,

Nie zdołały rozszarpać swymi piekielnymi szponami,

Ciągnących się latami zaborów krwawych,

I zmieniających się okupantów niezliczonych represji…

 

Na którym odmalowano nasze narodowe traumy,

I kolejnych pokoleń heroizmu akty,

Przeplatając ponure, mroczne barwy,

Złotej farby wymownie dostrzegalnymi smużkami,

Symbolizującymi licznych bohaterów poświęcenie,

Zatopione w naszej Ojczyzny przeszłości bolesnej,

Niczym w najszlachetniejszej mirry bogato zdobionej karafce,

Wirujące w tajemniczym tańcu płatki złote…

 

 

Nie mogąc osobiście uczestniczyć w wielkim Marszu Niepodległości w Warszawie, choć tym skromnym patriotycznym wierszem mojego autorstwa chciałbym połączyć się duchowo z wszystkimi jego Szanownymi uczestnikami...

Edytowane przez Kamil Olszówka (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

Kamilu.. zauważyłam, że Polska jest bardzo ważna dla Ciebie, co oddajesz w swoich próbkach pisarskich.  Czasami Cię czytam... dla mnie, bez urazy... za długie są Twoje propozycje,

tym bardziej, że wymagałyby dopracowania, żeby być pięknym patriotycznym wierszem.

Dodam jednak, że gdy czytam ten tutaj, moje serducho najzwyczajniej 'cieszy się',

że są młodzi ludzie, którzy tak postrzegają swój Kraj - Ojczyznę.

Życzę nam wszystkim, naprawdę wolnej Polski.

 

 

 

Edytowane przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Kamil Olszówka

   Zgadzam się z Natą, że niedociągnięcia należy poprawiać - także w powyższym wierszu. Na przykład usunąć akapit w pierwszej zwrotce, skoro w kolejnych go nie wprowadziłeś. Lub zacząć wielką literą nazwę koronacyjnego miecza królów polskich. 

   Miło mi było przeczytać Twój następny wiersz

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

   Serdeczne pozdrowienia.

Opublikowano

@Nata_Kruk @Nata_Kruk Najserdeczniej Dziękuję... Niestety mam problem z pisaniem krótkich wierszy... Wbrew pozorom o wiele łatwiej jest mi pisać wiersze długie niż krótkie...
Polecam także łaskawej uwadze mój tekst zatytułowany ,,Patriotyzm zaklęty w tysiącach szabel".

@Corleone 11 Stokrotnie dziękuję Ci za to że zwróciłeś mi uwagę na tą literówkę!

Polecam także łaskawej uwadze mój tekst zatytułowany ,,Patriotyzm zaklęty w tysiącach szabel".

 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • zimą wszystko jest zimne zwłaszcza dla psa z budy i kota który chce być dziki każda energia jest nieomal cudem cóż jakoś się żyje może by wymyślić grzejniki dla psa z budy i kota który chce być dziki trochę ogrzewania
    • Ten tekst mógłby nie zaistnieć. Albo nie powstać.   Tak jak nie powstają rzeki. Nie powstają morza. Nie powstaje przystań.   Ten tekst rozbiera się w bezczas, na samych bezdechach.   Tak samo jak nie powstaje niebo, jak nie powstaje czyściec i nie powstają piekła.   Ten tekst mógłby nie istnieć. Mógłby nie powstać.   Gdyby nie powstała miłość, gdyby nie powstało życie i nie powstał ten czas.   Gdyby moja dusza nie zechciała śpiewać.   Mógłbym przecież nie istnieć, jak nie istnieje bezkres.   Jak nie istnieją ból i radość jednocześnie.   Jak słowo niesłyszane, wypowiedziane przed dźwiękiem.   Jak kwiat, który wyrósł z nasiona, którego jeszcze nie ma.   Nie ma mnie. Nie ma nas. Nie ma tego wiersza.   Jest pusty obraz.
    • @Stracony dokładnie o tym samym dziś myślałem i nawet tego samego zwrotu użyłem sztafeta pokoleń poetów... od króla Dawida... do Charismafilosa ;) (nieco nieskromności się wdarło) Pozdrawiam również.
    • @Charismafilos Myślę ze wzruszeniem jak inni poeci żyją w nas i przez nas nadal tworzą. Poezja dzięki temu jest jakby jednym wielkim dziełem pokoleń poetów. Wszyscy w jedno połączeni nie zginiemy zapomnieni. Dziękuję za refleksję, która poniosła mnie ponad dziś i teraz.
    • @Stracony u mnie tak jest, że każdy wiersz... to dodatkowo opowieść w pakiecie ;) Ona młodsza niż Kamil... rozkwitła po wojnie. Jak to ktoś napisał o niej: wprowadziła do poezji polskiej nowy element - motyw ciała uświęconego w misterium miłości i umierania. Ma piękne erotyki, ale także właśnie oswajanie śmierci (umarła w wieku 32 lat) i właśnie troskliwe uświęcenie ciała. A moje z nią przeżycie - zabrałem ją w 2001 do USA i tam się rozczytywałem. Nawet coś niedbale tłumaczyłem na angielski znajomym... ;) A dziś odnalazłem książkę z jej wierszami, dokładnie tą samą... i postanowiłem z nią porozmawiać...
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...