spóźnieni

[Wiktor Desiczewski]

poranek
kawa sypana do dwóch filiżanek
wspomniennia budzą szumiące głowy
niechcianych dreszczy jednak dużo więcej
skacowane oczy włosy ręce
woda w twarz zimna rzecz jasna
kawa nalana dwóm ludziom do gardła
tak obcym dziś gdy zaledwie wczoraj
najbliżsi sobie
on i ona

w południe
powroty bywają i takie nieludzkie
żadnych przesadnych i podniosłych utknięć
pod nieobecność pracy i pod obecność słońca
mieszają się myśli w ich oczach bez końca
nie dziś
dziś on nawet nie witał żony
i ona nawet go witać nie chciała
obiad i rozeszli się w dwie różne strony
miłość upadła nieformowana

wieczorem
telwizor dał im spojrzenie na ludzi
na świat innych pojęć i wielkich idei
lecz oni siedząc od siebie daleko
na jednej kanapie już wszystko widzieli
więc pilot ich dłonią zagasił te bzdury
i cisza obiegła cały nut pokój
dobranoc dobranoc
wypaliły się światła
głównie iskierki nadziei

[Arena Solweig]

Dla mnie również – potrzebne nożyczki, wiele zbędnych słów (co nie znaczy, ze wytniesz przekazane uczucia)… trzeba zostawić czytelnikowi też trochę pracy i wyobraźni. To tak, jak fusy we wróżbach – pozwól zobaczyć…bez zbytniego podpowiadania. Ogólnie – trudny temat i brawo za jego podjęcie. Pozdrawiam Arena

[Wiktor Desiczewski]

dziękuję za komentarze bardzo! zaraz postaram się pozmieniać ten wiersz.. jak mi nic nie wyjdzie to zajmę się tym jutro... już późno to mi sie gorzej myśli:D
pozdro
wiktor

ps.a co do rymów to ja poprostu jestem zwolennikiem jdenak rymowanych wierszy i lubię czasem to wszystko zmieszać :)