Błazen

[Adam Paśko]

Co było - będzie,

a co będzie - już spisane.

 

Com niegdyś ujrzał,

ty teraz widzisz,

przed czym ja ich chciałem przestrzec,

teraz ty doświadczasz.

 

Przybyłem dziś obejrzeć tę komedię,

którą Dzieje dla nas napisały,

lecz gdy śmiać się miałem,

tam usta krzywiłem,

gdzie żart był,

ja jeno ironię widziałem.

Strumieniami wesołymi łzy,

lać się po policzkach miały,

a tylko kilka kropel ponurych,

ku ziemi się potoczyło.

 

Jak niegdyś Smoleńsk niedźwiedź pożarł,

tak teraz sępy ojczyznę szarpią.

 

I przestałeś ty być aktorem,

a stałeś się widzem,

i lament swój wznosisz żałosny do niebios,

walczysz, krzyczysz, ze światem całym walczysz.

 

Lecz wpierw się zapytaj samego siebie:

"Czy widzi to kto lub słyszy?",

Cóż, że do książąt, królów, cesarzy,

barwne ślesz epistoły?

 

Ich oczy - zamknięte.

Ich uszy - głuche.

Ty tylko gzem, robakiem przebrzydłym,

co do ich świata wdarł się niechciany.

 

Lecz miast głowę ponuro zwieszać,

spójrz Widzu co daję ci w podarku.

A daję ci czapkę, czapkę błazeńską,

co o uśmiech jedynie przyprawić może.

 

I znajdź w tej ironii, tak pustej i cierpkiej,

naukę przedwieczną i ogłoś ją wszem:

nikt nie usłucha mądrości wielkiej,

no chyba, że powiesz ją wierszem.

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

Nie jest to wiersz zbyt udany, ale pomyślałem, że ktoś może się nim zainspirować i ulepić coś znacznie lepszego.

Edytowane 1 Listopada 2023 przez Adam Paśko (wyświetl historię edycji)

[Leszczym]

@Adam Paśko Mi akurat się podoba Twój wiersz - jest całkiem niezły...

[Adam Paśko]

@Leszczym Dzięki, to naprawdę miłe