Wiła część 4

[Manek]

Odrzwia rzeźbą wystrojone, w diament przebogate,

Szczerze wejścia otwierały na dalsze komnaty.

Z jednej z nich go doleciały śmiechy, krzyk i piski.

Wszedł tam, spojrzał, znieruchomiał, Oczy zaszły mglistą

Płachtą, serce uleciało. Toż to jego wiła

Pławiąc się pod baldachimem z biesem się bawiła.

 

„Nierządnico” zawył biedak „z czartem żyjesz w grzechu.”

 

Zadziwiona wiła patrzy: „czego chcesz człowieku?

Jakim cudem tu przylazłeś? Gadaj pókiś żywy!”

 

„Uratować chciałem. Ścierwo! Widzę żeś fałszywa.”

 

„Nie waż głupcze tak nazywać królowej podziemi!”

 

„Która z diabłem w łożu leży!” złość mu twarz czerwieni.

 

Z tyłu słychać głos znajomy „to jest jej małżonek.”

Zaskoczony się zająkał. Spojrzał w tamtą stronę.

 

Zaszumiało w ludzkiej głowie – stała tam dziewczyna,

Po policzku krew jej ciekła, się za ramię trzyma.

 

Wszystkie światła aż pobladły, taka była piękna.

Nowa miłość w nim się budzi, na kolana klęka.

 

„Pani, wybacz. Nie wiedziałem z kim mam do czynienia.

Od dziś chcę na ciebie patrzyć, a to wszystko zmienia.”

 

„Zamilcz błaźnie!” to królowa wpada w słowo ostro.

„Ranna jesteś. Czy poważnie? Co się stało siostro?”

„Wydobrzeję.”

                         „On to zrobił?”

                                                 „Myślał żem upiorem.”

 

„W takim razie umrzeć musi! Już się za to biorę.”

 

„Zostaw.”

                 „Czemu?”

                                  „Mu przebaczam. Mężny był dla ciebie.

Strach pokonał, się poświęcał, zaszedł aż pod ziemię.”

 

„To ci zaimponowało?”

                                      „Tak. Tego nie przeczę.”

„Ty go kochasz?”

                            „Już mi przeszło. On mnie sam wyleczył.”

 

„Nie rozumiem. Toż wybaczasz.”

                                                      „Widzisz ma królowo

Chociaż mężny, silny, ale myśli tylko głową.

Okiem tylko widzi świat i wyczuwa brzuchem,

Na płyciznę zapatrzony, ślepy jest na duszy.

Półwiedzący, tak jak wielu mężczyzn, także kobiet,

A pół prawdy, to pół kłamstwa. Oto ma odpowiedź.

 

A ja wolę z wiatrem tańczyć na polanie boso,

Z deszczem na wyścigi śpiewać, poić świeżą rosą.

W niepozornym jądro odkryć, znaleźć piękno gada,

Się zadumać przy księżycu, w drzewach wiersz wybadać.”

 

„Możesz też i mnie studiować, stoję ci otworem”

Włącza człowiek się w rozmowę. Szkoda, że nie w porę.

cdn.