W.B. Yeats - Gdy będziesz stara (When you are old)

[Andrzej P. Zajączkowski]

Gdy będziesz stara, siwa i znużona,

Przy ogniu siedząc po książkę tę sięgnij,

I czytaj powoli i śnij o głębi

Spojrzenia, jaką byłaś obdarzona;

 

Iluż kochało twego wdzięku mgnienia

I twą urodę sercem lub oczyma,

Lecz jeden kochał twą duszę pielgrzyma,

I pokochał smutki twej twarzy przemian;

 

A gdy się pochylisz nad polanami,

Szepnij, nieco smutno, jak Miłość prysła

I uciekając przez góry rozbłysła

I skryła jego twarz między gwiazdami.

 

 

Od tłumacza: ten wiersz Yeats poświęcił aktorce Maud Gonne. W ramach solidarności zawodowej aktorzy odwdzięczają się do dziś: 

 

 

I William Butler:

 

When you are old and grey and full of sleep,

And nodding by the fire, take down this book,

And slowly read, and dream of the soft look

Your eyes had once, and of their shadows deep;

 

How many loved your moments of glad grace,

And loved your beauty with love false or true,

But one man loved the pilgrim soul in you,

And loved the sorrows of your changing face;

 

And bending down beside the glowing bars,

Murmur, a little sadly, how Love fled

And paced upon the mountains overhead

And hid his face amid a crowd of stars.

[violetta]

O kobiecie się nie mówi stara, to chodziło o faceta.

 

Kiedy będziesz stary, siwy i pełen snu,
I kiwając głową przy ogniu, zdejmij tę książkę,
I powoli czytaj i marz o miękkim wyglądzie
Twoje oczy miały kiedyś i ich cienie były głębokie;
 
Ile kochało Twoje chwile radosnej łaski,
I kochałem Twoje piękno miłością fałszywą lub prawdziwą,
Ale jeden człowiek pokochał w Tobie duszę pielgrzyma,
I kochałem smutki twojej zmieniającej się twarzy;
 
I pochylając się nad świecącymi kratami,
Pomrukuj, trochę smutno, jak Miłość uciekła
I spacerowałem po górach nad głową
I ukrył twarz swoją wśród tłumu gwiazd.

[Andrzej P. Zajączkowski]

@violetta Ach to racja, nic nie przebije Google Translatora. Brak mu jeszcze opcji tłumaczenia z rymem i rytmem, ale pewnie nad tym pracują. Tylko po co wklejać ten tekst? Każdy kto chce może wrzucić oryginał na translator i otrzymać takie samo tłumaczenie. A Maud, tak jak Kopernik była kobietą. I masz rację - mnie też tytuł i pierwszy wers wydają się dziwne, bo bezpośrednie i wprost nieuprzejme. Ale to wiersz pożegnalny. Po wielu latach starań Yeats daje za wygraną. W mojej interpretacji Yeats widzi Maud taką jak będzie kiedyś - siwa, samotna, tak - stara, być może zapomniana. Chociaż Maud była naprawdę znaną aktorką i zasłużoną dla Irlandii bojowniczką, te rzeczy były ulotne - wtedy. Dziś aktor jest uwieczniony na wielu filmach, wtedy tomik wierszy - "take down this book" - jeśli dobrych, był pewniejszym sposobem na ludzką pamięć. I dlatego to jego twarz ukryje się wśród - gwiazd.     

[violetta]

@Andrzej P. Zajączkowski lepiej delikatnie, lepsza połówka :)