Wskrzesić Boga

[Kasia Koziorowska]

Przymierzam zwiewną sukienkę, utkaną

z gwiazd najwyższej jakości.

Zakładam srebrny uśmiech, dostatecznie

wypielęgnowany i zadbany.

Lecz cóż z tego, skoro w przepaść

runęła ostatnia martwa gwiazda?

Cóż, jeśli przepełnia mnie trujący smutek,

pragnący odrobiny ukojenia

pod postacią zmyślonych łez?

 

Moje ciało, porzucone przez duszę,

wciąż wypatruje odrobiny świeżego nieba,

wciąż ugania się za światłem,

którego jeszcze wczoraj było tutaj

pod dostatkiem.

Tęskniłam, tak boleśnie brakowało mi

gwiazd w twoim spojrzeniu,

tak potrzebowałam złudzenia,

by zastąpiło mi ciszę po tobie.

 

Spętana własnym cieniem,

obezwładniona niczym krępy czas,

usiłuję odgadnąć ciąg dalszy

mojej przeszłości.

Wznoszę się ponad słońce, by zobaczyć,

jak wiele łez potrzeba, by wskrzesić

Boga, by pocałować życie na powitanie.

[Marek.zak1]

Nie wiem, czy można wskrzesić Boga, ale gwiazdy w twoim spojrzeniu bardzo mnie ujęły. Pozdrawiam.

[beta_b]

Wskrzesić Boga stawia podlir ponad nim. Arogancją wg mnie, nawet jeśli nie wierzę. Ale sprawnie słowa prowadzone. bb

Edytowane 12 Lipca 2023 przez beta_b (wyświetl historię edycji)

[duszka]

@Kasia Koziorowska Przejrzysty, dramatyczny, prowadzący w głąb wiersz - o odkrywaniu pustki w sobie, o "śmierci" obecności Boga w duszy... Bez niej ona umiera i ją trzeba wskrzesić. Tak to rozumiem i odczuwam. Pozdrawiam :)

[Kwiatuszek]

@Kasia Koziorowska Przejmująco piękne. Pozdrawiam serdecznie!

[Kwiatuszek]

@sowa Jeśli coś rzuca się w oczy to znaczy, że przykuwa uwagę:-)))