William Wordsworth - Ułożony na Moście Westminsterskim. 3 Września, 1802 (Composed Upon Westminster Bridge, September 3, 1802)

[Andrzej P. Zajączkowski]

Nie ma na Ziemi widoku lepszego:

Minie go tylko dusza otępiała

Poruszająca wizja tak wspaniała:

Tego Miasta, jak w szatę ubranego

W piękno poranka, cichego, nagiego,

Statków, wież, kopuł, świątyń roztaczała

Się pośród pól i po niebo sięgała;

Lśniąc wśród powietrza od dymu wolnego.

Nigdy piękniej nie wstało słońce

Gdy brzaskiem doliny i wzgórza ożywia;

To poczucie spokoju tak kojące!

Rzeka wolno z własnej woli przepływa;

Mój Boże! I domy zdają się śpiące;

Całe to potężne serce spoczywa!

 

I co na to William Blake? Minęło raptem osiem lat od "Pieśni doświadczenia", a tu Wordsworth zobaczył Londyn tak inny, piękny i wspaniały. Kto miał rację?

Ostatnia strofa eksplodowała mi w oczach - mighty heart! Przy wszystkich swoich niedostatkach Londyn był potężnym sercem wielkiego imperium. Zachwyt Wordswortha i odraza Blake'a są stronami tej samej monety. Obaj są klasykami angielskiego romantyzmu z czasów, kiedy poeta mógł pisać co chciał. Oby te czasy nie minęły.   

 

I William Wordsworth (1802, oczywiście)

 

Earth has not anything to show more fair:

Dull would he be of soul who could pass by

A sight so touching in its majesty:

This City now doth, like a garment, wear

The beauty of the morning: silent, bare,

Ships, towers, domes, theatres, and temples lie

Open unto the fields, and to the sky;

All bright and glittering in the smokeless air.

Never did sun more beautifully steep

In his first splendour, valley, rock, or hill;

Ne’er saw I, never felt, a calm so deep!

The river glideth at his own sweet will:

Dear God! the very houses seem asleep;

And all that mighty heart is lying still!

[poezja.tanczy]

@Andrzej P. Zajączkowski

Poznałem obie strony Londynu

Może nie powtórzę za klasykami

Ale powiem po swojemu

Że czasami warto stracić głowę

A czasami tę głowę zachować

 

A Londyn w głowie nie może się schować