Drzewne sanktuarium

[corival]

Rady, pociechy, czy mądrości szukasz,

uspokój ducha i idź do świątyni.

Szept wśród przestrzeni, gdzieś hen się rozlega.

Wejdź za nim śmiało, na kurhany przodków.

 

Przepiękny ażur stroi przepych ściany,

myśli skupiają gadatliwą ciszę.

Czy głosy dziadów przemawiają teraz,

czy może bóstwa ostatecznie słychać.

 

Sito nad głową niewiele przepuszcza,

błękitne niebo jest na innym świecie.

Tam... dzielny promień oświetla symbole,

jasność przemawia na omszałym głazie.

 

Płomień przeziera przez mózg oniemiały,

daje odpowiedź i uspokojenie.

Dary czas złożyć przy drzewie mądrości,

do domu wracać. Mediacje skończone.

[duszka]

@corival W Twoim wierszu spełnia sanktuarium swoje przeznaczenie - daje szukającemu człowiekowi odpowiedź i uspokojenie... Przybliżasz ten przedziwny proces i zachęcasz do poddania się jemu. Tak to odbieram :)

[Rafael Marius]

@corival

A mediacje to pomiędzy kim?

[corival]

@duszka Doskonale Ci się kojarzy... pozostawiłam czytelnikom pewną wolność w interpretacji... Pozdrawiam :)

@Rafael Marius Mediacja pomiędzy żyjącym, potrzebującym chwili na przemyślenie spraw człowiekiem, a doradcami (tutaj bóstwa, duchy przodków itp.)

W zasadzie wiersz nawiązuje do mitologii słowiańskiej. Słowianie postrzegali las jako przestrzeń, gdzie mediuje się, czyli rozmawia, dyskutuje nawet i otrzymuje się radę, pomoc i spokój.

"Lassa" znaczy tyle co ażur, sito, a to słowiańskie określenie lasu. Czyli tak właśnie w oczach dawnych Słowian las wyglądał.

Pozdrawiam :)

Edytowane 14 Czerwca 2023 przez corival (wyświetl historię edycji)

[Tectosmith]

@corival Bardzo ładnie. Miło się czytało.

Pozdrawiam serdecznie :-)

 

[corival]

@Tectosmith Bardzo dziękuję, cieszę się i również serdecznie pozdrawiam :)

[Monia]

Jakby ktoś szukał odpowiedzi na pytania,które go nurtują tak mi się skojarzyło pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.

[Rafael Marius]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To i dzisiaj wiele osób tak robi. Chodzą do lasu, by przemyśleć to i owo, a nawet znaleźć odpowiedzieć, a  najczęściej po spokój.

 

A to ciekawe. Bardzo mi się podoba takie spojrzenie.

[corival]

@Monia Całkiem niezłe skojarzenie. Pozdrawiam serdecznie :)

@Rafael Marius

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Niezwykle adekwatne jest to określenie... Pozdrawiam :)

[Sylwester_Lasota]

I już chcesz wracać do domu cichego.

Nagle nad uchem jakiś komar trzeszczy.

Starasz się ręką ogonić od niego,

czując na sobie stado głodnych kleszczy.

 

Żegnajcie przodki i wasze kurhany!

Bór już opuszczasz, jasno patrząc w przyszłość

i nagle krzyczysz: O Jezu! O Rany!

Właśnie wdepnęłaś niechcący w mrowisko.

 

Mrówki, jak mrówki, to żadna ich wina,

na starych grobach zbudowały kopiec

i wrażej nóżce, co spokój zburzyła,

mrówkowym kwasem starają się dopiec.

 

Żegnajcie przodki i wasze kurhany!

Od wściekłych mrówek, uciekasz czym prędzej.

Machasz rękoma, tupiesz nogami.

Chyba nie wrócisz tu nigdy już więcej.

 

To już nie żarty! Koło głazu żmija

zerka na ciebie zimnym gadzim okiem,

gdy się o korzeń przypadkiem potykasz.

Żmiję omijasz, jesteś nad potokiem.

 

Żegnajcie przodki i wasze kurhany!

Tu w dziupli pszczoły mają swoje gniazdo,

a w nim miód słodki w komórkach schowany.

Gdy obok tupiesz, wnerwiają się bardzo.

 

Choć prawie lato, woda lodowata

lecz nie powstrzyma, kiedy dajesz nogę.

Hyc na brzeg drugi! Lecz wpadłaś do pasa.

I wiesz do tego, że zgubiłaś drogę...

 

Żegnajcie przodki i wasze kurhany!!!

Nie masz pojęcia, gdzie dokładnie jesteś.

Wzrok już masz smutny, nieco zatroskany,

Jednak znajdujesz wydeptaną ścieżkę.

 

Spotykasz na niej Śródleśnego Dziada

(znajdziesz go pośród moich starych wierszy),

grzecznie go pytasz, a dziad odpowiada:

Wilka z niedźwiedziem nie spotkałaś jeszcze,

 

więc wracaj duktem tym do lasu skraju,

gdzie twój samochód, wciąż na ciebie czeka.

I śpiesz się lepiej, bo dziki pytają:

Gdzie można dorwać jakiegoś człowieka?

 

Biegniesz przed siebie w dali światło świta,

na skraju lasu już widać samochód,

ale w tym biegu znowu się potykasz...

budzisz się w łóżku, ocierasz twarz z potu.

 

Sen to był tylko, całkiem nieprawdziwy.

Typowy koszmar, zupełnie bez sensu.

Wiem, że nie muszę cię tu przekonywać,

że ciągle są w lesie bardzo piękne miejsca.

 

 

 

 

 

Pozdrawiam :)

 

 

Edytowane 17 Czerwca 2023 przez Sylwester_Lasota (wyświetl historię edycji)

[corival]

@Sylwester_Lasota A tak, tak... to ów efekt inspiracji ;) Człowiek współczesny w leśnych ostępach... wybitnie nieprzystosowany :)

Dziękuję, że zajrzałeś i podzieliłeś się intrygującym wierszem na kanwie... Pozdrawiam serdecznie :)