W.B. Yeats - Nie było drugiej Troi (No second Troy)

[Andrzej P. Zajączkowski]

Dlaczego miałbym ją winić, że wypełniła

Me dni udręką, lub że ostatnimi czasy

Prostych ludzi tak brutalnych metod uczyła

I przeciw klasom wyższym buntowała masy,

Gdybyż miały odwagę silną jak pragnienia? 

Cóż mogło przekonać jej umysł do pokoju

Tę szlachetność jak prostota płomienia,

To piękno jak napięty łuk, pokroju

Nienaturalnego dla czasów jak nasze, to jest

Pełnego ducha, rygoru i oddalenia? 

Dlaczego, co mogła zrobić, taka jaką jest?

Czy była dla niej inna Troja do spalenia?

 

Po wielokrotnych oświadczynach Yeats został ostatecznie odrzucony. Maud Gonne wybrała innego i poświęciła się polityce (m.in. założyła Sinn Fein, żadnych związków z IRA, te klimaty).

Yeats poświecił się poezji, a jej poświęcił ten wiersz. To był czas pełen poświęceń ten początek XX wieku w Irlandii.   

   

I William (Butler):

Why should I blame her that she filled my days

With misery, or that she would of late

Have taught to ignorant men most violent ways,

Or hurled the little streets upon the great,

Had they but courage equal to desire?

What could have made her peaceful with a mind

That nobleness made simple as a fire,

With beauty like a tightened bow, a kind

That is not natural in an age like this,

Being high and solitary and most stern?

Why, what could she have done, being what she is?

Was there another Troy for her to burn?