William Shakespeare - Sonnet 4 (tłumaczenie w pentametrze)

[Andrzej P. Zajączkowski]

Piękności rozrzutna, twa sukcesja

Czemuż na siebie cała wydana?

Natury spadek to nie dar, a cesja

W jej szczodrości tylko hojnym dana.

Więc czemu piękny skąpcze marnujesz

Fortunę daną ci na rozdanie?

Lichwiarzu lichy, jakże lokujesz

Majątek, nie mając na przetrwanie?

Bo te transakcje z sobą jedynie,

Oszustwem są na własnej osobie.

Dan przez naturę twój czas upłynie,

Jakiż bilans zostanie po tobie?

W grobie twoje piękno będzie skryte

Zaś dziedzica zostawi użyte.

 

Tym razem William argumentuje słownictwem handlowo-ekonomicznym. Ale wciąż idzie o to samo.  

I William:

 

Unthrifty loveliness, why dost thou spend

Upon thyself thy beauty’s legacy?

Nature’s bequest gives nothing but doth lend,

And being frank she lends to those are free.

Then, beauteous niggard, why dost thou abuse

The bounteous largess given thee to give?

Profitless usurer, why dost thou use

So great a sum of sums, yet canst not live?

For having traffic with thyself alone,

Thou of thyself thy sweet self dost deceive.

Then how, when nature calls thee to be gone,

What acceptable audit canst thou leave?

Thy unused beauty must be tomb’d with thee,

Which, used, lives th’ executor to be.

[Jan_Urbański]

Świetny przekład!