Imię

[lirycznytraktorzysta]

 

                                                        (Też dla Juliana)              

Moje życie miało imię, tfu, męskie

imię ciemne jak pochmurne myśli

co się ciągną autostradą kabli

poprzez zwoje metalowe ciężkie.

 

Tym imieniem w ogniu wyspawanym

elektrody świeciły na hali

butle z gazem zroszone perliście

tym imieniem zawór otwierały.

 

A gdy szefo nam ogłaszał fajrant

gdy maszyny łby zwieszały twarde

to w produkcji mechanicznym dziale

imię moje każda gęba darła.

 

Po wybuchu w rozwiewanym dymie

zmierzch co nastał nad fabryką dawną

pyta mrocznie i ja cicho pytam:

Memu życiu jak tam było na imię?

 

 

 

[DaisyLight]

@lirycznytraktorzysta

Zastanawiam się jak skomentować i nasuwa mi się jedno sformułowanie:

Nie można przejść obojętnie  :)

 

Jest w tym utworze liryczna refleksja, która nie tylko ma niewątpliwie wartość dla samego autora ale też,ku mojemu zaskoczeniu, reminiscencje u czytelnika. 

Samo życie...

[lirycznytraktorzysta]

@Elwira Zastanawiam się jak odpowiedzieć. Zauważyłem, że najbardziej żenujące wiersze nie mają komentarzy i sądziłem, że "Imię" też będzie w tym gronie. Dziękuję zatem.

Oczywiście forma wiersza jest prostą zrzynką z Tuwima, a jego treść z kolei kompletnym odwróceniem łagodności o którą Tuwimowi w rzeczonym wierszu chodziło. Taki zabieg artystyczny :)

Bohater wiersza fikcyjny, ale przecież wspólny dla każdego, kto w fabryce pracował.

Do napisania skłonił mnie przejazd przez rondo imienia ofiar wybuchu w roszarni - o którym to zdarzeniu wiele lat temu słyszałem z pierwszej (prawie) ręki.