Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Historia edycji

Należy zauważyć, że wersje starsze niż 60 dni są czyszczone i nie będą tu wyświetlane

Nie ma edycji historii do wyświetlenia lub ten wpis był edytowany przez moderatora.



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Przytul mnie

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Białe Piórko   Powtórzenie „Przytul mnie" działa jak zaklęcie lub modlitwa. Każde kolejne powtórzenie dokłada nową warstwę - bezpieczeństwo, ciepło, ukojenie, radość. Podmiot liryczny nie żąda - prosi, tłumaczy, uzasadnia. Jakby bał się, że sama prośba nie wystarczy. Ale jest  smutne zakończenie - gest rezygnacji ukryty w poetyckiej metaforze. Ciekawy wiersz. 
    • wiedźma
      KIEDY KWITNIE KWIAT PAPROCI

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @Berenika97  To niesamowite wrażenie czytać taki komentarz. To jest dokładnie to, co chciałam przekazać. Pomysł zrodził się właśnie z legendy. I to prawda w końcu czuję ten spokój. Czuję, że w końcu jestem na swoim torze. Chcę już na nim zostać.  Bardzo, bardzo dziękuję.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Berenika97
      Przeistoczenie

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Benjamin Artur   Napisałeś ten wiersz z dużą delikatnością. Tekst nie krzyczy, nie tłumaczy - zostawia obraz człowieka, który stoi na progu i jeszcze nie wie, w którą stronę się obrócić. Subtelnie! 
    • Berenika97
      Prosto

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Trollformel   Wiersz ma w sobie i  liryzm i groteskę. :)))  Finał z koperkiem  sprowadza całe piękno na talerz, co jest jakąś prawdą o tym, jak obcujemy z naturą. :))) 
    • Berenika97
      KIEDY KWITNIE KWIAT PAPROCI

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @wiedźma   Podoba mi się sposób, w jaki odwróciłaś w wierszu klasyczną legendę o kwiecie paproci. Zamiast obietnicy baśniowego bogactwa, te mityczne poszukiwania stają się u Ciebie metaforą bolesnego zderzenia z samotnością i odnajdywania samej siebie po stracie. W wersie - "Ja szukam oddechu, który brałam za dwoje"- jest ogromny ładunek emocjonalny. Niezwykle mocna jest też puenta - odarcie kwiatu z jego magii na rzecz boleśnie namacalnego "Fotela bez ciała". Sprowadza to całą opowieść do cichego pokoju. To piękny, intymny tekst o żałobie, oswajaniu ciszy i tym trudnym procesie zauważania własnych dłoni na nowo.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...