Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

@Rafael Marius ja średniowiecze kojarzę z wiarą ale ślepą i okrucieństwem czynionym w imię tej wiary. Teraz mamy okrucieństwo z powodu odwrotnego tj. braku wiary i braku poszanowania jakichkolwiek wartości. Średniowiecze w nowym wydaniu jest  dla mnie równie przerażające jak to minione. 

Opublikowano

@Ewelina

Okrucieństwo to raczej związane jest z uszkodzoną naturą ludzką, która jest niezmienna.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To w tym się zgadzamy. Na tym właśnie polega między innymi owo uszkodzenie.

 

Ale było też wiele dobra w to samo Imię. Jako to między ludźmi bywa.

Opublikowano

@Ewelina Ciemne średniowiecze, bo tak zdaje się rozumiesz tamtą epokę, nie oddaje ówczesnej rzeczywistości. Niemniej... w ogólnym zarysie nieźle oddałaś blaski i cienie przeszłości i współczesności. Żadna z epok nie była idealna. Pozdrawiam :)

Opublikowano

@Ewelina Fakt, niewiele mówi się o wynalazkach, podróżach, elementach gospodarki, edukacji i paru innych aspektach tamtych czasów. To dobrze jednak, że czerń i biel nie zdominowały Twojego myślenia. Jeszcze raz pozdrawiam :)

Opublikowano

@corival ja szarości preferuję :) 

Nie upraszczam życia... To stanowczo niewłaściwe - takie mam zdanie. Każdy ma prawo myśleć po swojemu oczywiście i wcale się nie musi ze mną zgadzać. 

Pozdrawiam nieustannie :) 

Opublikowano

@Ewelina

Ja się przyłączam do Rafaela. Tytuł zaciekawił, o czym będzie. Dzisiaj powracają jego mroki bez jego blasku, tak, na przykład wiatraki, które odbierają krowom mleko.

Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Jedyne co po mnie zostanie  To te kilkadziesiąt wierszy  Poety amatora, samouka  Nie których bardzo ładnych  Innych zaś średnich lub kiepskich  Ale zawsze pisanych od serca Z uczuciem, natchnieniem, pasją Wiem, że nie będę nigdy wielki Natomiast piszę je naturalnie  W kilka minut tworzę wiersz  Rzadko wprowadzam poprawki  Częściej koryguję błędy I oto są i one - moje myśli Przelane prosto na papier....
    • Grzęźnie w gąszczu natrętnych myśli  między szkłem kolorowych pingli a jeziorem wyschniętych źrenic teatr spleciony z bladych cieni    Parkiet sceny ubrany w szkarłat na niej leży para sylwetek nad nimi dawno zmarły światła rozdarte grubym murem we mgle
    • @bazyl_prost Ależ też otóż to. Wielu mówi, że tak naprawdę nic się nie zmieniło. Wiesz ciężko dociec, ale sam fakt  na przykład istnienia forum poetyckiego jest zmianą. Sam fakt facebooka, nie wiem youtuba, spotify. To nie jest aż taka zmiana oczywiście, bo były spotkania autorskie, więcej, rozmowy były i wymiana myśli, ale jednak jest kategoria pewnej zmiany. Czegoś z trochę innego rozdania. Ma to ciężar gatunkowy szeregu minusów i plusów. Nawet nie bardzo wiem co przeważa. Mnie trochę martwi w wielu branżach jakby rodzaj nieco nieodwzajemnionej nadprodukcji :// 
    • Leżysz zdrętwiały w wilgotnej pościeli Martwa ofiara, można by pomyśleć  Lecz jeszcze tli się życie w twoim ciele Łza ci wędruje przez wklęsłość policzka Przywłaszczyli cię sobie brutalnie Pogwałcili godność twej duszy i ciała Ludzką istotę porzucili na twardej glebie Aby samotnie tam umierała Pomszczę cię, mój królu, to ci obiecuję! Być może nie sam, a z czyjąś pomocą  Lecz teraz siedzę przy tobie i zaklinam czule By twój ból odszedł wraz z kończącą się nocą Cicho mówię do ciebie, ty zdajesz się być głuchy Strzaskany, zamknąłeś się w sobie  Słodko-gorzki rąk bezwład i włosów miękkie puchy A cisza jak w grobie Składam na twojej piersi ołtarzu  Ciepło i światło mojego dotyku Nie odrywając wzroku od skamieniałej twarzy  I pierwszego na niej słońca promyka Wtem ktoś puka do drzwi, ciekawy nieszczęścia To przyjaciel twój stary, otwieram mu w półśnie Dzieląc się z nim tą nieśmiałą nadzieją Że kiedyś jeszcze zobaczę twój uśmiech…
    • @Leszczym nie nowsze od starego , taki niuans
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...