Nachalny impresjonizm

[EWo]

Ostatnio dość mocno
potłukłam się, gdy
make-up w godzinie
dziewiętnastej
nie zamortyzował
uderzenia o chodnik.

Noszę Moneta
pod dolnymi powiekami.

Szarość. Podobno najpiękniej
jawi się między
nocą a świtem.

Następnym razem zaczekam.

[Vera_Ikon]

Całkiem przyjemnie się czytało. Ode mnie +
Pozmieniałabym trochę wersyfikację, ale rozumiem doskonale Pani sposób na wiersz.
Pomysł godny uwagi.
Ostatni wers nastraja nostalgicznie. Czekanie...
Podobno czasem warto :)
pozdr
Vera

[Agnes]

ciekawy wiersz...warto tu przystanąć...
lubię takie obrazy, nie jasne od razu, małe łamigłówki metaforyczne, które jednak przyciągają na tyle, że chce się je rozwiązać:)


Noszę Moneta
pod dolnymi powiekami

tak...szarość...czasem warto ją zobaczyć, czasem warto czekac...

pozdr. Agnes

[51fu]

Z nóg mnie nie ścięło, tak jak 'podmiotkę' (to w żadnym razie nie jest pejoratywne określenie), ale kilka rzeczy spodobało się.

1. Wiersz do wielorakich interpretacji; nie za dużo i nie za mało pola do czytelniczego manewru. W sam raz.

2. Tytuł wyprowadza na manowce. To dobrze, że tu też nie ma jednej drogi odczytań. Bo impresjonistyczny może być widok make-up'u na twarzy po upadku. Wiem, makabryczne, ale czy nie takie są skutki potknięcia się i spadnięcia na twarz? A to tylko jedna z dróg deszyfracji. O innych nie wspomnę, żeby nie psuć reszcie Czytelników zabawy.

Sugestie: 'o godzinie' brzmiałoby zdecydowanie lepiej. No i spacja po kropce.

Całkiem w porządku jak na typ poezji, za którym nie szaleję. Pozdrawiam serdecznie. // 51

[EWo]

Dziękuję za Wasze komentarze, doceniam i uwzględniam.

Pozdrawiam
EWo